Χαρταετός

 Τιμάμε τις παραδόσεις

(των κινέζων).... Όχι εντάξει... απλά στην Κίνα κατά κοινή ομολογία γεννήθηκε ο χαρταετός, καθώς η πρώτη επίσημα καταγεγραμμένη αναφορά σε αυτόν είναι το 200 πΧ. Ένας Κινέζος στρατηγός, πέταξε χαρταετό πάνω από το οχυρό του αντιπάλου για να υπολογίσει πόσο μεγάλο τούνελ θα έπρεπε να σκάψουν για να βρεθούν τα στρατεύματά του στο κέντρο του αντίπαλου στρατοπέδου. Spoiler alert, κέρδισαν!

Μέχρι το 13ο αιώνα το πέταγμα του χαρταετού είχε εξαπλωθεί σε όλη την Ασία και χρησιμοποιούνταν για διάφορους λόγους: ψάρεμα, θρησκευτικές τελετές, επιστημονική μελέτη. Στην Ευρώπη για πρώτη φορά αναφέρθηκαν από το Μάρκο Πόλο και διαδόθηκαν το 15ο και 16ο αιώνα, αλλά αρχικά ο χαρταετός αντιμετωπίστηκε ως μπιχλιμπίδι των ανατολικών χωρών. Ως το 18ο αιώνα ο χαρταετός ήταν πλέον δημοφιλής στα παιχνίδια των παιδιών στην Ευρώπη, τότε όμως άρχισε να χρησιμοποιείται από φυσικούς και μετεωρολόγους για πειράματα και παρατήρηση. Και ποιος δε γνωρίζει το χαρταετό του Φρανγκλίνου.

Δειλά-δειλά ο χαρταετός άρχισε να χρησιμοποιείται για να ανυψώνει αντικείμενα στον αέρα, όπως κάμερες και θερμόμετρα, ενώ το 1822 στην Αμερική χρησιμοποιήθηκαν δύο χαρταετοί για να "σύρουν" ένα άρμα που μάλιστα γλίτωνε τα τέλη κυκλοφορίας, καθώς αυτά αναλογούσαν στον αριθμό των αλόγων που χρησιμοποιούνταν για να σύρουν τις άμαξες (και εδώ δεν υπήρχαν άλογα)!

Οι ίδιοι οι αδερφοί Ράιτ, προτού φτιάξουν το αεροπλάνο τους, μελέτησαν, πειραματίστηκαν και έγιναν εξαιρετικοί στην κατασκευή και το πέταγμα χαρταετών, ανακαλύπτοντας ότι υπό προϋποθέσεις ένας χαρταετός, θα μπορούσε να σηκώσει το βάρος ενός ανθρώπου.

Ο χαρταετός πλέον έχει χρησιμοποιηθεί στην επιστήμη, στο στρατό και για παιχνίδι. Αποτελεί διασκεδαστική απασχόληση για μικρά και μεγάλα παιδιά, ενώ υπάρχουν και διαφόρων ειδών διαγωνισμοί ανά τον κόσμο: ο πιο ωραίος, ο πιο μεγάλος, ο "ποιος θα πάει ψηλότερα" κλπ.

Στην Ελλάδα έχει την τιμητική του κάθε Καθαρά Δευτέρα. Ο συμβολισμός ακουμπάει περισσότερο στην Ασιατική παράδοση όπου χαρταετοί υψώνονταν για να μεταφέρουν ευχές πιο κοντά στους θεούς (φυσικά ένα πετυχημένο πέταγμα σήμαινε εύνοια από τα θεία, ενώ οι τούμπες σίγουρα ήταν ηχηρό "όχι"). Έτσι και στην Ελλάδα επικρατεί η συνήθεια την πρώτη μέρα της νηστείας να πετάμε αετό, κάπως σαν μια πιο κοντινή επαφή με τον ουράνιο πατέρα. 

Από την άλλη σε καθολικές χωρες ο χαρταετός σηκώνεται την ημέρα του Πάσχα, συμβολίζοντας μάλλον περισσότερο την Ανάσταση του Χριστού.

Όπως και να'χει αποτελεί τέχνη το πέταγμα του αετού και συνήθως διασκεδαστική αλληλεπίδραση της οικογένειας που πρέπει να τσακωθεί για το σχέδιο του αετού, το αν φτιάχτηκαν σωστά τα ζύγια, το αν τράβηξες πολύ δυνατά ή δεν έτρεξες αρκετά γρήγορα και φυσικά το ποιος έφταιγε που ο αετός καρφώθηκε στο δέντρο. Μπορείς επίσης να τσακωθείς από νωρίτερα μέσα στην εβδομάδα για το αν θα φυσάει αρκετά ή λίγο, όπως και για το ποια ώρα/μέρος είναι καλύτερα για να μη μπλέξεις με πολλούς άλλους. Αν όμως σηκωθεί! Αμόλα καλούμπα!