Back to School – Η άλλη πλευρά του θρανίου

Κάθε Σεπτέμβρη επαναλαμβάνεται το ίδιο έργο: κουδούνια, τσάντες, τετράδια που μυρίζουν καινούριο και τα social γεμίζουν φωτογραφίες με χαμόγελα μπροστά σε πόρτες σχολείων.
Όλα αυτά είναι ωραία. Για τις διαφημίσεις.

Για τον γονιό, το Back to School είναι κυρίως κάτι άλλο. Είναι η επιστροφή στο ξυπνητήρι που δεν συγχωρεί snooze. Είναι η ανακάλυψη ότι η λίστα σχολικών ειδών έχει πιο πολλά εξειδικευμένα requests κι από προκύρηξη διοικητικής θέσης σε πολυεθνική. Είναι η εποχή του παράδοξου πώς ο λογαριασμός στο Jumbo έφτασε κοντά τριψήφιος όταν το κάθε αντικείμενο είχε από 2-5 ευρώ.

Κι εκεί που νομίζεις ότι το δύσκολο κομμάτι είναι τα ψώνια, έρχεται το άλλο: τα μαθήματα και τα δρομολόγια. Ξανά «διάβασε παιδί μου», «μα τι σου εξήγησα πριν;», «μαμά/μπαμπά, δεν το καταλαβαίνω έτσι». Flashbacks σε δικά μας χρόνια, μόνο που τότε μας έλεγαν «μάθε το απέξω και τελείωνε». Ξανά πέρα - δώθε με το αυτοκίνητο και ολόκληρα σχέδια με το έτερον ήμισυ για το ποιος θα πάει πού και ποιο παιδί θα σχολάσει.

Και κάπου εκεί, ανάμεσα σε μολύβια Faber, κασετίνες με φερμουάρ που πάντα χαλάνε στη δεύτερη βδομάδα, και μαθήματα που «δε γίνονται όπως παλιά», πιάνεις τον εαυτό σου να σκέφτεται: μα δεν ήμουν κι εγώ εκεί; Στην άλλη πλευρά του θρανίου; Με καινούρια τσάντα που μύριζε πλαστικό, με τον ίδιο ενθουσιασμό για τη νέα αρχή και την ίδια κρυφή μελαγχολία που τέλειωσε το καλοκαίρι.

Μόνο που τώρα είσαι εσύ αυτός που τρέχει να προλάβει το κουδούνι, να βάλει σνακ σε ταπεράκι, να βρει λευκές κόλλες Α4 στις 9 το βράδυ. Και ξαφνικά καταλαβαίνεις γιατί τότε οι δικοί σου δεν ενθουσιάζονταν τόσο με την «πρώτη μέρα στο σχολείο».

Το Back to School έχει δύο πρόσωπα: το παιδικό, που είναι γεμάτο υποσχέσεις, και το γονεϊκό, που είναι γεμάτο… υποχρεώσεις. Και μέσα σε αυτό το χάος, υπάρχει πάντα μια μικρή στιγμή – εκείνο το χαμόγελο, όταν το παιδί σου φεύγει με την τσάντα πιο μεγάλη απ’ το σώμα του – που σε κάνει να θυμάσαι ότι ναι, αξίζει.

Μέχρι να έρθει η πρώτη εργασία «φτιάξε μακέτα» και να αναρωτηθείς αν τελικά το σχολείο είναι για τα παιδιά… ή για τους γονείς που θα τη βγάλουν ξενυχτώντας με κόλλα και χαρτόνια κανσόν.

Γιατί στο τέλος τέλος, το Back to School δεν είναι μια γιορτή για τα παιδιά. Είναι ένα reminder για εμάς: ότι μεγαλώνουμε μαζί τους. Ότι κάθε Σεπτέμβρης είναι μια καινούρια αρχή, μόνο που εμείς την πληρώνουμε σε τετράδια, σε ξυπνητήρια και σε «διάβασε λίγο ακόμα».
Κι αν το καλοσκεφτείς, το σχολείο δεν τελείωσε ποτέ. Απλώς άλλαξε η μεριά που κοιτάμε το θρανίο.