Πώς η ουρά στο ταμείο σε κάνει καλύτερο πολίτη (ή δολοφόνο)

Η Κόλαση έχει ουρές και ξεκινούν στο σούπερ μάρκετ

Ήταν Σάββατο μεσημέρι. Το σούπερ μάρκετ μύριζε ιδρώτα, ψωμί και απελπισία. Η ουρά στο ταμείο έμοιαζε με πομπή καταδικασμένων, καρότσια στοιβαγμένα, βλέμματα καρφωμένα στο πάτωμα. Μπροστά μου, μια κυρία με δεκατέσσερα κουπόνια και πίσω μου ένας τύπος που ανέπνεε λες και μετρούσε αντίστροφα μέχρι να με κατασπαράξει.

Κανείς δεν μίλαγε. Όλοι ήμασταν δέσμιοι του ίδιου άγραφου κανόνα: περιμένεις, σωπαίνεις, υποφέρεις. Υπάρχει ένας αόρατος δεσμός που μας ενώνει όταν στηνόμαστε στην ουρά στο σούπερ μάρκετ. Δεν είναι η αλληλεγγύη, ούτε η υπομονή, ούτε καν η ανάγκη για γάλα και σοκολάτες. Είναι κάτι πιο άβολο: ένα κοινωνικό συμβόλαιο που κανείς δεν υπέγραψε, αλλά όλοι "υποχρεούμαστε" να τηρήσουμε.

Η ουρά είναι μικρογραφία της κοινωνίας:

• Οι υποψήφιοι δολοφόνοι: αυτοί που αναπνέουν στο σβέρκο σου με καρότσι γεμάτο αναψυκτικά, έτοιμοι να περάσουν από πάνω σου για να γλιτώσουν 45 δευτερόλεπτα.

• Οι στρατηγικοί χαμαιλέοντες: σκανάρουν με μάτι λέιζερ τις διπλανές ουρές, μετρώντας ποια κυλάει πιο γρήγορα. Αν αποφασίσουν να αλλάξουν ουρά, το σύμπαν θα τιμωρήσει πάντα την επιλογή τους (νόμος).

• Οι κοινωνικοί τρομοκράτες: στήνουν κουβέντα με τον ταμία για το αν έχει "έρθει το καλό το γιαούρτι", ενώ όλοι πίσω τους έχουν ήδη χάσει την πίστη στον άνθρωπο.

• Οι αντάρτες του ταμείου: εκείνοι που εμφανίζονται στο express με 27 αντικείμενα και την αυτοπεποίθηση ότι "σιγά μωρέ, δεν θα χαλάσει ο κόσμος". Ο κόσμος χαλάει. Εκεί. Μαζί με την πίστη μας στο κράτος δικαίου.

• Τα μωρά-σειρήνες: ουρλιάζουν, κλαίνε, πετάνε πακοτίνια στο πάτωμα, διαλύοντας κάθε αίσθηση ψυχραιμίας.

• Τα ζευγάρια-πυρηνικά όπλα: τσακώνονται για το αν χρειαζόταν το δεύτερο μπουκάλι κρασί ή αν έπρεπε να πάρουν το φτηνό χαρτί υγείας. Ο καβγάς κορυφώνεται πάντα μπροστά στο POS.

• Οι τύποι-τηλέφωνο: μιλάνε ακατάπαυστα με τη μάνα, το αφεντικό ή την εφορία, αργούν να πληρώσουν και σε κάνουν να θέλεις να τους χώσεις το κινητό στο καρότσι.

• Οι κήρυκες της Αποκάλυψης: αυτοί που φωνάζουν «να ανοίξει κι άλλο ταμείο!» λες και ανασταίνονται οι ταμίες από το υπόγειο με ξόρκια.

Κι εσύ; Εσύ είσαι εγκλωβισμένος σε αυτό το άγραφο συμβόλαιο: δεν μιλάς, δεν αντιδράς, κρατάς την οργή σου μέσα σου μέχρι το "επόμενος πελάτης" να εννοεί εσένα . Η ουρά σε διδάσκει την πιο κυνική αλήθεια: όλοι μαζί ανεχόμαστε μικρές αδικίες για να λειτουργήσει το σύστημα. Όχι γιατί θέλουμε. Αλλά γιατί η μόνη εναλλακτική είναι να το γυρίσουμε σε Hunger Games με καρότσια.

Στο τέλος, η απόδειξη βγαίνει, η σακούλα βαραίνει και η γη συνεχίζει να γυρίζει. Το κοινωνικό συμβόλαιο παραμένει άθικτο. Μέχρι την επόμενη φορά που θα βρεθείς πίσω από το ζευγάρι που θα τσακωθεί γιατί τα προϊόντα ψυγείου και εκτός ψυγείου βρέθηκαν στην ίδια σακούλα.