The Gym is Modern Church
(Ίδιοι τελετουργικοί χοροί, ίδια ενοχή, ίδιες -κούφιες- υποσχέσεις για σωτηρία βλ. bikini body)
Υπάρχουν άνθρωποι που ξυπνάνε το πρωί και πάνε στην εκκλησία κι υπάρχουν κι εκείνοι που πάνε ανελλιπώς στο γυμναστήριο. Μη γελιόμαστε: πρόκειται για την ίδια ακριβώς τελετουργία, απλώς με καλύτερα outfits.
Το γυμναστήριο είναι ο νέος ναός του πολιτισμού μας. Μπαίνεις μέσα και ακούς ψαλμωδίες μόνο που έχουν τη μορφή motivational trap. Αντί για ιερέα, έχεις τον personal trainer που κουνάει το δάχτυλο και σου υπενθυμίζει πως η αμαρτία σου λέγεται “υδατάνθρακες για βραδινό”. Και φυσικά, όπως κάθε θρησκεία που σέβεται τον εαυτό της, υπάρχει το ιερό μυστήριο της ενοχής: αν δεν πας δύο μέρες σερί, σε τρώνε οι τύψεις ότι ακολούθησες τα πάθη σου και όχι το δρόμο της αρετής..
Dumbbells και kettlebells, στοιχισμένα σαν καντήλια σε προσευχητάρι. Selfies στον καθρέφτη μετά από κάθε σετ, σαν μετάνοιες μπροστά σε εικονίσματα. Τα παγκάκια; Σαν στασίδια όπου περιμένεις τη σειρά σου, ενώ υποκρίνεσαι ότι δεν παρακολουθείς τον τύπο με τις φλέβες στο λαιμό.
Και μετά έρχονται οι δωρεές. Στην εκκλησία είναι λεφτά στο παγκάρι, στο γυμναστήριο είναι protein shake με γεύση “μπισκότο όρεο χωρίς μπισκότο, χωρίς όρεο”. Τίποτα δε σφραγίζει την ενοχή καλύτερα από ένα πλαστικό shaker των 35 ευρώ που υπόσχεται τη σωτηρία σε μορφή κοιλιακών.
Το καλύτερο, όμως, είναι η υπόσχεση της Ανάστασης: το summer body. Κάθε χρόνο, σαν Μεγάλη Εβδομάδα, όλοι μαστιγώνονται με δίαιτες και cardio, ελπίζοντας ότι φέτος θα “αναστηθούν” στην παραλία. Και μετά, όπως και στην πίστη, το θαύμα μένει για του χρόνου.
Μπορεί να βγει κανείς από αυτό τον κύκλο; Όχι βέβαια. Όπως ακριβώς και με κάθε θρησκεία, το γυμναστήριο δεν χρειάζεται να σε σώσει. Αρκεί να σε κάνει να νιώθεις ένοχος που δε σώθηκες.
Αμήν και προσευχηθείτε… τρία σετ των δώδεκα.
Comments
Post a Comment