Δημόσια Συγκοινωνία: Το Απόλυτο Masterclass Συλλογικής Ταπείνωσης

Μετακίνηση ή Μαρτύριο; Οδηγός Επιβίωσης για Όσους Τολμούν το Λεωφορείο

Αν ποτέ αναρωτήθηκες τι σημαίνει να συμμετέχεις σε ένα κοινωνικό πείραμα χωρίς να το έχεις επιλέξει, η απάντηση βρίσκεται στο λεωφορείο των 08:15. Το απόλυτο reality χωρίς κάμερες. Εκεί, το άρωμα της ανθρώπινης ύπαρξης συμπυκνώνεται σε ένα ατμοσφαιρικό κοκτέιλ που θα ζήλευε και ο πιο ριψοκίνδυνος αλχημιστής: ιδρώτας, καφές takeaway, αποσμητικό με ημερομηνία λήξης και η αόρατη απελπισία του καθυστερημένου επιβάτη.

Η δημόσια συγκοινωνία δεν είναι μέσο, είναι τελετή μύησης και αν θέλεις να αποφύγεις την πλήρη διάλυση της ψυχικής σου υγείας, ακολουθούν μερικές ιδέες και συμβουλές.

Κάθε διαδρομή μοιάζει με κεφάλαιο από Το Κάστρο του Κάφκα: βρίσκεσαι παγιδευμένος σε ένα χώρο όπου τίποτα δεν βγάζει λογική, κι όμως όλοι συμπεριφέρονται σαν να είναι απολύτως φυσιολογικό. Δεν είναι λογικό ούτε έξυπνο να εισέλθεις χωρίς τα απαραίτητα όπλα....

Ξέχασε σπαθιά και πανοπλίες, εδώ χρειάζεσαι:

• Ακουστικά: ηχομονωτικά, για να μη μάθεις άθελά σου όλο το οικογενειακό δράμα της κυρίας δίπλα. Ή να μην καταλάβει το ζευγάρι που τσακώνεται ότι κρυφακούς. Ή ακόμα να προσποιηθείς ότι δεν άκουσες το γυπαετό που προσπαθεί να σου πιάσει κουβέντα ρωτώντας αν ξέρεις σε πόσες στάσεις είναι το Σύνταγμα...

• Υπομονή σε συσκευασία XXL: το μόνο που δεν πωλείται στα περίπτερα και που ακόμα και αν μπορούσες να αγοράσεις δεν είναι σίγουρο ότι θα σε κάλυπτε.

• Ένα βιβλίο: όχι για να το διαβάσεις απαραίτητα. Αλλά για να προσποιηθείς ότι έχεις «ασφαλή απόσταση» από την πραγματικότητα.

Και αν δεν καταφέρεις να βρεις θέση να καθίσεις, τότε θα πρέπει να σκεφτείς και να αποφασίσεις ποια στρατηγική θα ακολουθήσεις για το πού να σταθείς:

• Κοντά στην πόρτα: Βγαίνεις γρήγορα, μπαίνεις γρήγορα, αλλά γίνεσαι και ανθρώπινο εμπόδιο.

• Στο πίσω μέρος: Σαν άσυλο, αλλά κινδυνεύεις να χάσεις την ευκαιρία να κατέβεις στη στάση σου ή να βρεθείς ανάμεσα στο ποδήλατο της γλυκιάς κοπέλας με το κράνος, στην κοιλιά του κυρίου που γυρίζει φορτωμένος από Βαρβάκειο και στις τσάντες των μικροπωλητών που πάνε να αλλάξουν πιάτσα.

• Όρθιος στο κέντρο: Advanced level. Ισορροπείς σαν ακροβάτης, αγκαλιάζεις κατά λάθος αγνώστους και ξαφνικά καταλαβαίνεις ότι το πιο πολύτιμο αγαθό της εποχής μας δεν είναι ούτε το WiFi ούτε το air condition. Είναι το να καταφέρεις να κρατήσεις την ισορροπία σου χωρίς να αγγίξεις το χέρι του διπλανού που μυρίζει σαν να έχει πολεμήσει σε δέκα βυζαντινές πολιορκίες.

Η ώρα αιχμής, φυσικά, είναι η τελική δοκιμασία. Εκεί ο άνθρωπος και η σαρδέλα αποκτούν μια μυστηριώδη συγγένεια. Οι προσωπικοί χώροι εξαφανίζονται, τα σώματα συγχωνεύονται σε μια ανώνυμη μάζα. Εδώ ισχύει ο νόμος της ζούγκλας. Σώματα μπλέκονται, ιδρώτες ανακατεύονται, χέρια παντού κι εσύ ξαναθυμάσαι γιατί οι Στωικοί ήταν τόσο δημοφιλείς στην αρχαία Ελλάδα. Κράτα το βλέμμα στο άπειρο. Μη μιλάς και θυμήσου: κάποια στιγμή όλα τελειώνουν.

Το τραγικό είναι ότι όλοι ξέρουμε την αλήθεια: δεν υπάρχει τίποτα το ηρωικό σε αυτή τη θυσία. Δεν θα υπάρξει μετάλλιο για το άθλο σου, ούτε αναφορά στο βιογραφικό σου. Το μόνο που θα πάρεις, είναι η  κυνική βεβαιότητα ότι η δημόσια συγκοινωνία είναι ένα άτυπο σεμινάριο και άσκηση συλλογικού πόνου και ταπείνωσης.