Η φράση που σώζει από τη σιωπή – αλλά όχι από την αλήθεια
Υπάρχει κάτι σχεδόν τρυφερό στο πόσο λίγο εμπιστευόμαστε τη σιωπή.
Μπαίνεις σε ένα ασανσέρ, σε μια ουρά, σε μια αμήχανη συνάντηση και αμέσως ενεργοποιείται το αρχαιότερο λογισμικό κοινωνικής επιβίωσης:
Μπαίνεις σε ένα ασανσέρ, σε μια ουρά, σε μια αμήχανη συνάντηση και αμέσως ενεργοποιείται το αρχαιότερο λογισμικό κοινωνικής επιβίωσης:
«Ωραίος καιρός σήμερα.»
Η φράση-αντίδοτο στη σιωπή, η πιο ήπια μορφή πανικού. Μια default αντίδραση του είδους μας. Μόνο που ποτέ δεν λειτούργησε στ’ αλήθεια. Κανείς δεν περιμένει απάντηση. Δεν είναι διάλογος, είναι ιεροτελεστία. Ένα click ανάμεσα σε δύο ανθρώπους που προσποιούνται πως συνδέονται. Ένα icebreaker που δεν σπάει κανέναν πάγο, απλώς τον γυαλίζει.
Ο καιρός: το ασφαλές μας ψέμα
Ο καιρός είναι το κοινωνικό μας άλλοθι. Ο κοινός τόπος που δεν χρειάζεται τόλμη, συναίσθημα ή σκέψη. Μπορείς να τον αναφέρεις παντού: στο γραφείο, στο ταξί, στην κηδεία.
Κανείς δεν θα σε παρεξηγήσει. Kανείς δεν θα σε θυμάται.
Κι ίσως γι’ αυτό τον αγαπάμε τόσο. Είναι ένα είδος λεκτικής χειραψίας: δεν λέει τίποτα, αλλά δηλώνει ότι υπάρχουμε κι ότι ακόμη μπορούμε να επικοινωνούμε, έστω κι επιφανειακά.
Μιλάμε για σύννεφα και θερμοκρασίες, ενώ αυτό που πραγματικά λέμε είναι: «Ας μείνουμε λίγο ακόμη άνθρωποι.»
Ο καιρός είναι το τελευταίο καταφύγιο της ευγένειας, αλλά και μια ευκαιρία συναισθηματικής απόστασης ή/και αποφυγής.
Κι όμως, μερικές φορές, πίσω απ’ αυτό το μικρό, αβλαβές «ωραίος καιρός σήμερα», κρύβεται μια κραυγή. Μια σιωπηλή παράκληση να μην είμαστε εντελώς μόνοι μέσα στη βουή του κόσμου. Γιατί, αν το καλοσκεφτείς, οι άνθρωποι δεν μιλούν πάντα για να πουν κάτι, πολλές φορές μιλούν για να βεβαιωθούν ότι κάποιος ακούει.
Μιλάμε για σύννεφα και θερμοκρασίες, ενώ αυτό που πραγματικά λέμε είναι: «Ας μείνουμε λίγο ακόμη άνθρωποι.»
Ο καιρός είναι το τελευταίο καταφύγιο της ευγένειας, αλλά και μια ευκαιρία συναισθηματικής απόστασης ή/και αποφυγής.
Κι όμως, μερικές φορές, πίσω απ’ αυτό το μικρό, αβλαβές «ωραίος καιρός σήμερα», κρύβεται μια κραυγή. Μια σιωπηλή παράκληση να μην είμαστε εντελώς μόνοι μέσα στη βουή του κόσμου. Γιατί, αν το καλοσκεφτείς, οι άνθρωποι δεν μιλούν πάντα για να πουν κάτι, πολλές φορές μιλούν για να βεβαιωθούν ότι κάποιος ακούει.
Η σιωπή, βλέπεις, είναι επικίνδυνη. Μπορεί να γίνει καθρέφτης. Κι εκεί, ανάμεσα σε δύο φαινομενικά αθώες ανάσες, μπορεί να δεις κάτι που αποφεύγεις: τον εαυτό σου, ή τον άλλον, χωρίς τα φίλτρα της κοινωνικής ευγένειας. Οπότε, καλύτερα να μιλήσουμε. Για τον καιρό, για τις ειδήσεις, για οτιδήποτε δεν αγγίζει τίποτα.
Καλύτερα να γεμίσουμε τον αέρα με ανούσιες λέξεις παρά με επικίνδυνα ειλικρινείς σιωπές. Βέβαια, κάθε τόσο, κάτι ραγίζει. Μια φράση ξεφεύγει, ένα βλέμμα μένει λίγο παραπάνω, κι εκεί, για ένα δευτερόλεπτο, η επικοινωνία παύει να είναι ρουτίνα και γίνεται επαφή.
Αυτή η στιγμή δεν χρειάζεται μεγάλα λόγια. Μπορεί να είναι ένα «πώς είσαι στ’ αλήθεια;» που ειπώθηκε χαμηλά, χωρίς ειρωνεία.
Μπορεί να είναι η παύση μετά από μια κοινή ανάσα.
Οι άνθρωποι δεν αντέχουν τη σιωπή, εκεί κατοικεί η αλήθεια. Ίσως όμως, κάπου βαθιά, τη λαχταρούν, γιατί μόνο εκεί μπορούν πραγματικά να ακούσουν και να ακουστούν.
☁️ «Συζητώντας για τον καιρό είναι σίγουρο πως δε θα καταστρέψεις τη μέρα του άλλου! 😉» ☀️
✏️ Γράψε στα σχόλια άλλες ασφαλείς φράσεις ιδανικές για small talk
Comments
Post a Comment