Τα Black Friday της ψυχής μας

Όλα σε έκπτωση, εκτός ίσως από την υπομονή.

Υπάρχουν εποχές που η ψυχή μας ανοίγει «προσφορές».
Κάνει εκπτώσεις σε όσα κάποτε προστάτευε με μανία: στην ευαισθησία, στα όνειρα, στο "όχι" που παλιά έβγαινε τόσο εύκολα από το στόμα.
Και ξαφνικά, βρίσκεις τον εαυτό σου να ξεπουλάει συναισθήματα και αξίες με -70%, αρκεί να μην μείνει μόνος ή να μην κριθεί.

Συνήθως ονομάζεται προσαρμοστικότητα, ενσυναίσθηση, ωριμότητα.
Θα έλεγα, όμως, πως είναι Black Friday της ψυχής.
Εκεί που όλα ρίχνουν τιμή, εκτός από την υπομονή, αυτή πάντα εξαντλείται πρώτη.

Χειρίζεσαι τις στιγμές, τους ανθρώπους, τα γεγονότα της ζωής όπως τις προσφορές:
“Α, αυτός ο φίλος δεν μου κάνει πλέον, delete.”
“Α, αυτή η σχέση είναι λίγο τοξική, αλλά έχει δωράκι "προσωρινή στοργή", add to cart.”
“Α, η δουλειά με σκοτώνει ψυχολογικά, αλλά πληρώνει λογαριασμούς, checkout.”
Και κάπως έτσι γεμίζει το καλάθι αδειάζοντας το μέσα σου.

Μάθαμε να κυνηγάμε εκπτώσεις παντού, να βρίσκουμε «value for money» ακόμη και στο συναίσθημα.
“Μη δίνεις πολλά, μη δείχνεις πολλά, μη νιώθεις πολλά.”
Γιατί το «πολύ» τρομάζει.
Και βέβαια, όσο πιο φθηνά δίνεις, τόσο πιο ακριβά πληρώνεις. Γιατί οι άνθρωποι έχουν αυτή την περίεργη τάση:

όσο πιο πολύ κάνεις έκπτωση, τόσο πιο πολύ θεωρούν ότι η αρχική τιμή ήταν υπερβολική.

Στο τέλος, όταν κάνεις απογραφή συναισθημάτων, μετράς: κάτι απομεινάρια αυτοεκτίμησης, μια αξιοπρέπεια με ξεθωριασμένο ταμπελάκι και ένα κουτί ελπίδες που λήγουν σε δύο μέρες.
Τα κοιτάς και σκέφτεσαι: ίσως του χρόνου να τα πετάξω, τώρα δεν έχω κουράγιο.

Κι έπειτα έρχεται η διαφήμιση:
«Αγοράστε τώρα χαρά σε τιμή γνωριμίας!»
Προσφέρεται σε likes, σε follows, σε “πάμε για ένα καφέ να τα πούμε” (όπου μετά τη φωτογραφία του καφέ με το ζωγραφισμένο αφρόγαλα, κάθεστε και κοιτάτε ποιος είδε πρώτος το story).
Εσύ, φυσικά, τσιμπάς.
Επειδή έχει δωρεάν μεταφορικά συναισθήματος και η μοναξιά δεν καλύπτεται από την εγγύηση.

Οι Black Fridays της ψυχής είναι ύπουλες.

Δεν έρχονται με ειδοποίηση, ούτε με countdown.
Ξεκινάνε σιωπηλά, ένα βράδυ που βαριέσαι, με ένα μήνυμα που δεν απαντήθηκε, ένα “δεν πειράζει” που, όμως, πείραξε.
Κι εκεί καταλαβαίνεις ότι, ναι, το μέσα σου μπήκε κι αυτό σε περίοδο προσφορών.

Η ειρωνεία;
Ακόμα κι έτσι, συνεχίζουμε να ψάχνουμε το “καλό deal”.
Κάποιον να μας αντέξει χωρίς επιστροφές, χωρίς ψιλά γράμματα.
Αλλά μάλλον, όπως και στα ψώνια, ό,τι δεν κοστίζει, συνήθως δεν κρατάει.

🖤 zerofack$: Αν είναι να κάνεις εκπτώσεις, τουλάχιστον κόψε απ’ το δράμα, όχι απ’ το συναίσθημα.