Το Instagram-φακελάκι της ζωής μας

Πώς τα “stories”, τα φίλτρα, το «τίποτα δεν είναι όπως δείχνει» επηρεάζουν την καθημερινότητά μας με τρόπο που κανείς δεν έμαθε να διαχειρίζεται.

Κάποτε οι άνθρωποι μιλούσαν στο τηλέφωνο, συναντιόνταν στο δρόμο και έλεγαν τα νέα τους τρώγοντας club sandwich στα Goody's. Τώρα έχουμε τα stories. Ιστορίες που διαρκούν 24 ώρες και σημαίνουν... ακριβώς τίποτα.
Μόνο που δεν τολμά κανείς να το πει δυνατά.

Η καθημερινότητά μας μπήκε μέσα σε ένα κάθετο κάδρο 9:16. Ό,τι δε χωράει εκεί, δεν αξίζει να συμβεί.
Το πρωινό καφεδάκι πρέπει να έχει όμορφο αφρό, το πρόσωπο πρέπει να λάμπει, το ηλιοβασίλεμα να έχει ροζ απόχρωση, κι εμείς να φαινόμαστε ευγνώμονες για όλα, ακόμα κι αν το μόνο που νιώθουμε είναι μια σιωπηλή εξάντληση.
Έτσι, σιγά σιγά, το Instagram έγινε το καθρέφτισμα μιας ζωής που δεν είναι πια ζωή, αλλά προϊόν επιμέλειας.
Δεν ανεβάζουμε τις στιγμές μας. Ανεβάζουμε εκδοχές τους: λίγο πιο όμορφες, λίγο πιο σφιγμένες, λίγο πιο ψεύτικες.
Και, κυρίως, λίγο πιο «ελκυστικές» ή «ανεκτές» για το βλέμμα των άλλων.

Το φίλτρο έγινε η νέα ψυχοθεραπεία. Δεν χρειάζεται να νιώσεις καλά, αρκεί να φαίνεσαι καλά.
Αν το δεις πολλές φορές, ίσως το πιστέψεις κιόλας.
Εκεί, κάπου ανάμεσα στο swipe και το scroll, δημιουργήθηκε μια γενιά που έμαθε να υπάρχει μέσα από τις οθόνες κι όταν η οθόνη κλείνει, δεν ξέρει πώς να διαχειριστεί το χρόνο της.

Οι έρευνες, όσες απέμειναν να διαβάζονται χωρίς emoji, δείχνουν ότι η κατάθλιψη στους νέους έχει αυξηθεί εκθετικά. Όχι από τη φτώχεια, όχι από τους πολέμους, αλλά από την ψευδαίσθηση της τελειότητας.
Πώς να αντέξεις τον καθημερινό εαυτό σου, όταν όλοι οι άλλοι δείχνουν “τέλειοι”;
Όταν οι φίλοι σου έχουν όλοι «κάποιον», ένα «σώμα», ένα «πρωινό motivation quote» και ένα «ταξίδι αυτοανακάλυψης στις Σπέτσες»;
Όταν η ζωή σου μετριέται σε views και καρδούλες, πώς να μη νιώσεις λίγος;

Δεν είναι ότι το Instagram μάς έκανε δυστυχισμένους.
Είναι ότι μας έπεισε πως η ευτυχία πρέπει να φαίνεται και να έχει απήχηση, για να υπάρχει.
Κι έτσι, όσο περισσότερο προσπαθούμε να φαινόμαστε ευτυχισμένοι, τόσο πιο δυστυχισμένοι γινόμαστε.
Μια ειρωνεία για την οποία ούτε ο Καμύ δεν θα τολμούσε να γράψει.

Τα φίλτρα θολώνουν το φως αλλά και τη λογική. Το «τίποτα δεν είναι όπως δείχνει» έγινε νέο μάντρα, αλλά κανείς δεν το πιστεύει στ’ αλήθεια.
Κι όταν σβήνουν τα stories και μένει η μαύρη οθόνη, μένει κι εκείνο το μικρό, γνώριμο τίναγμα στο στομάχι:
“Γιατί δεν είμαι έτσι;”
“Γιατί δεν έχω αυτό;”
“Γιατί η ζωή μου δείχνει τόσο… κανονική;”

Κανονική. Η νέα προσβολή του 21ου αιώνα.

Το Instagram είναι, τελικά, το φακελάκι όπου μοιραζόμαστε την πιο τακτοποιημένη εκδοχή του εαυτού μας.
Την εκδοχή που δεν κλαίει, δεν βαριέται, δεν αποτυγχάνει.
Την εκδοχή που δε χρειάζεται θεραπεία, δεν τσακώνεται με τη μάνα της και δεν έχει μαύρους κύκλους.
Αυτή που δεν πίνει μόνη της βότκα στο σαλόνι Τρίτη βράδυ, γιατί εκείνη την ώρα κάνει boomerang κάπου αλλού.

Αλλά η αλήθεια είναι ότι πίσω από κάθε τέλειο χαμόγελο υπάρχει μια μικρή απελπισία.
Πίσω από κάθε “good vibes only” υπάρχει κάποιος που πνίγεται στα bad ones και στην παρόρμηση να μοιράσει σφαλιάρες.
Κι όσο κι αν το κρύβουμε, η ψυχή δεν παίρνει φίλτρα.
Φαίνεται από τα μάτια, από τη σιωπή, από τη δυσκολία να κοιτάξεις τη θάλασσα, χωρίς να θέλεις να τραβήξεις ένα story.

Ίσως, τελικά, αυτό το μικρό φακελάκι να μην είναι για να δείχνουμε τη ζωή μας.
Αλλά για να θυμόμαστε πόσο πολύ την αδικούμε, όταν την πακετάρουμε τόσο όμορφα.

🖤 zerofack$: Μην ανησυχείς, όλοι κάνουμε πως περνάμε καλά. Μερικοί απλώς έχουν καλύτερη ανάλυση κάμερας.