Σκύλος vs Μωρό: Λάθη, Λύσεις και Πραγματικές Ιστορίες

 Τι κάνεις όταν το μωρό έρχεται μετά τον σκύλο

(ή αλλιώς: welcome to the jungle)

Κάποτε ένας νεαρός αποφάσισε να κάνει στην αρραβωνιαστικιά του ένα πρωτότυπο δώρο. Ένα κουτί. Μέσα στο κουτί; Ένα μαυρο-καφέ κουταβάκι. Ήταν ένα γλυκό μωρό Ντόμπερμαν. Τον είπαν Έκτορα. Μεγάλωσε και έγινε κάτι ανάμεσα σε σκύλο, άνθρωπο και… συγκάτοικο με attitude.

Ο Έκτορας κοιμόταν στο κρεβάτι της κοπέλας, τυλιγμένος στην κουβέρτα σα νοικοκύρης. Το καλοκαίρι, όταν ζεσταινόταν, πήδαγε στη μπανιέρα και περίμενε κάποιον να τον δροσίσει, γιατί φυσικά ήταν βασιλιάς. Το ζευγάρι παντρεύτηκε, η κοπέλα έμεινε έγκυος, και εννιά μήνες μετά εμφανίστηκα εγώ. Το θαύμα. Το χαμόγελο του σπιτιού. Το κέντρο του σύμπαντος. Ή έτσι ήθελαν να πιστεύουν.

Ο Έκτορας δεν συμμεριζόταν αυτή την άποψη.
Ζήλεψε.
Και όχι λίγο.

Ξαφνικά έπρεπε να μοιραστεί την προσοχή με ένα πλάσμα που ούτε καν περπατούσε. Άρχισε να γίνεται επιθετικός. Μου έριχνε απειλητικές ματιές. Διεκδικούσε τη μαμά μου όταν με κρατούσε. Οι γονείς μου, νέοι και άπειροι, δεν ήξεραν τι να κάνουν. Αποφάσισαν να βγάλουν τον Έκτορα έξω στον κήπο. Του έφτιαξαν ένα ωραίο σκυλόσπιτο και του επέτρεπαν την είσοδο στο σπίτι κάποιες ώρες την ημέρα.

Του πήρε καιρό να με αποδεχτεί. Και ποιος μπορεί να τον κατηγορήσει; Χρειάστηκαν τέσσερα ολόκληρα χρόνια μέχρι να με αφήσει να τον χαϊδέψω χωρίς να με κοιτάζει σαν να του έκλεψα τον θρόνο. Που… του τον είχα κλέψει.

Fast forward 30 χρόνια μετά.
Ο άντρας μου κι εγώ υιοθετούμε ένα μικροσκοπικό, εύθραυστο “αγγελούδι”, που αργότερα μάθαμε ότι δεν υπήρχε πιο λάθος τρόπος να χαρακτηριστεί (ιστορία για άλλη μέρα). Γινόμαστε για πρώτη φορά “γονείς”. Σκυλογονείς. Μετά τα δεύτερα γενέθλια του Χάρη, ανακαλύπτουμε ότι περιμένουμε παιδί.

Ο Χάρης είχε εκπαιδευτεί, άρα καλούμε ξανά τον εκπαιδευτή. Μας λέει τα εξής:

1. Το μωρουδιακό ύφασμα

Όσο ήμουν ακόμη στο μαιευτήριο, βάλαμε στην κούνια του μωρού ένα πανάκι, και ο άντρας μου το πήγε στον Χάρη. Για να πάρει μυρωδιά. Να κάνει download το νέο update της οικογένειας.

2. Η άφιξη στο σπίτι

Την ημέρα που γυρίσαμε, φροντίσαμε να μη μας δει ο Χάρης να μπαίνουμε. Αφήσαμε το μωρό στην κούνια κι εγώ καθόμουν μακριά. Ο άντρας μου έφερε τον Χάρη με λουρί. Ο σκύλος βλέπει εμένα μετά από 4 μέρες → γιορτή. Μόλις τελείωσε το πανηγύρι, σήκωσε τη μύτη και μύρισε κάτι νέο. Πλησίασε την κούνια διστακτικά. Τον κρατούσαμε με το λουρί, όχι για να τον τραβήξουμε, αλλά για ασφάλεια. Μύρισε το μωρό, κούνησε ουρά και προσπάθησε να το γλείψει.

Mission accomplished.
Game unlocked.
Player 4 joined successfully.

Γιατί λειτουργεί

Γιατί θέλουμε ο σκύλος να πιστέψει ότι εκείνος ανακάλυψε το μωρό.
Όχι εμείς.
Όχι το σύμπαν.
Αυτός.

Έτσι το αγαπάει. Έτσι το προστατεύει. Έτσι γίνεται ο καλύτερος bodyguard που δεν πληρώνεις.

Φυσικά: το μωρό ποτέ μόνο με σκύλο, όσο «τέλεια» κι αν τα πάνε. Το ίδιο ισχύει και για τα αδέρφια, απλώς ο σκύλος έχει μεγαλύτερα δόντια.

Η κρίση ζήλιας

Όταν ο γιος μου άρχισε να μπουσουλάει, ο Χάρης σοκαρίστηκε.
Σοκαρίστηκε τόσο πολύ που άρχισε να κατουράει μέσα στο σπίτι.
Τον τρέξαμε στον κτηνίατρο. Εξετάσεις τέλειες.
Άρα… θέμα συμπεριφοράς.

Αναζητήσαμε και πάλι την εμπειρία του εκπαιδευτή. Εκείνος μας υππέδειξε το λάθος μας: είχαμε εξισώσει το σκύλο με το παιδί. Εκείνος μπήκε σε mood “άρα είμαι κι εγώ παιδί; άρα γιατί αυτό παίρνει τα καλύτερα treats;”. Άρχισε να ανταγωνίζεται τον μικρό και όταν κατάλαβε ότι χάνει → άγχος.

Ο σκύλος θέλει ξεκάθαρη ιεραρχία για να είναι ήρεμος και ευτυχισμένος.
Δεν τον νοιάζει να είναι και ο… 15ος.
Αρκεί να ξέρει τι ρόλο παίζει.

Η λύση

• Τον απομονώναμε όταν τρώγαμε ή παίζαμε με το παιδί. Κοντά μας, αλλά όχι επάνω μας.

• Καθημερινά, ένας από τους δύο μας έπαιζε μόνο μαζί του για λίγα λεπτά. Ποιοτικά. Χωρίς διακοπή.

Τρεις μέρες χρειάστηκαν και όλα ισορρόπησαν.

Όταν ήρθε το δεύτερο μωρό;
Ίδια μέθοδος.
Ο Χάρης το δέχτηκε εύκολα και μάλιστα με περισσότερο ενθουσιασμό (δε θα μάθουμε ποτέ αν έγινε επειδή το είχε ξαναζήσει ή… λόγω χημείας).

🖤 zerofack$: Η ζήλια του σκύλου πέρασε. Η κουρασμένη φάτσα της μάνας; Ποτέ.