Τι ΔΕΝ κάνεις στο Πρωτοχρονιάτικο τραπέζι αν θες την ψυχική σου υγεία

Υπάρχει μια ιδιαίτερη σιωπή λίγο πριν στρωθεί το πρωτοχρονιάτικο τραπέζι.
Μια στιγμή όπου όλα φαίνονται γιορτινά, αλλά όλοι ξέρουν τι έρχεται.

Κάθεσαι ανάμεσα σε ανθρώπους που αγαπάς, ανθρώπους που «αγαπάς», και συγγενείς που σε άλλη ζωή δεν θα άφηνες ούτε να σου κρατήσουν τη θέση στο λεωφορείο.
Το φαγητό είναι άφθονο. Οι ερωτήσεις ακόμα πιο γενναιόδωρες.
Και κάπου εκεί, ανάμεσα σε σαλάτες και προσδοκίες, αρχίζει η πραγματική δοκιμασία.

Αυτός ο οδηγός δεν υπόσχεται αρμονία. Υπόσχεται επιβίωση. Και αυτό είναι αρκετό.

1. Φάε πριν πας

Όχι από λιγούρα. Από στρατηγική.

Η πείνα σε κάνει ευάλωτο. Σε κάνει να απαντάς. Να εξηγείς. Να δικαιολογείσαι.
Ο πεινασμένος άνθρωπος θέλει αποδοχή. Ο χορτάτος κρατάει τις αποστάσεις έχει καθαρό βλέμμα και λιγότερη ανάγκη να αποδείξει ότι η ζωή του «πάει καλά».

2. Μην κάθεσαι απέναντι από αυτόν που «τα λέει έξω από τα δόντια»

Δεν είναι ειλικρινής.
Είναι κοινωνικά αδέξιος με άδεια να προσβάλλει.

Αν δε γίνεται αλλιώς, χαμογέλα αργά. Όχι ειρωνικά. Υπομονετικά.
Το αργό χαμόγελο αποσυντονίζει. Κάνει τον άλλο να αναρωτιέται αν είπε κάτι λάθος.
Και αυτό, έστω και για λίγα δευτερόλεπτα, είναι νίκη.

3. Στις ερωτήσεις-παγίδες απάντα αόριστα

Οι ερωτήσεις δεν είναι ενδιαφέρον. Είναι απόπειρες ελέγχου.

«Και, πότε το βλέπετε για παιδί;»
«Όταν ευθυγραμμιστούν οι πλανήτες.»

«Τι κάνεις επαγγελματικά;»
«Παρατηρώ.»

Η απάντηση-κλειδί είναι μία: «Θα δείξει.»
Δεν ανοίγει συζήτηση. Δε γεννά συμβουλές. Δεν προκαλεί ανάλυση.
Μην εξηγείς. Η εξήγηση είναι πρόσκληση. Και κανείς δεν ήρθε για διάλογο.

4. Το αλκοόλ είναι σύμμαχος μόνο μέχρι το δεύτερο ποτήρι

Ένα ποτήρι για χαλάρωση.
Δύο για κοινωνικότητα.

Μετά γίνεται προδότης. Θα σου θυμίσει παλιούς έρωτες, παλιές αδικίες, και γιατί δε μιλάς πια σε αυτό το σόι.
Στόχος είναι η ελαφριά αποστασιοποίηση. Όχι οι εξομολογήσεις με countdown. Η νέα χρονιά δε χρειάζεται αλήθειες που δεν ζήτησε.

5. Μη διορθώνεις κανέναν

Ούτε πολιτικά.

Ούτε ιστορικά.
Ούτε διατροφικά.

Δεν είναι debate. Είναι τραπέζι.

Όποιος λέει ότι «παλιά ήταν καλύτερα» δε θέλει αντίλογο. Θέλει επιβεβαίωση ότι τα χρόνια του είχαν νόημα.
Και όταν ξεκινήσουν οι αναμνήσεις, μην προσπαθήσεις να σώσεις το παρελθόν από τα λάθη του. Δε θυμούνται. Ανακατασκευάζουν. Άσε το ψέμα να κάθεται άβολα μόνο του. Η αλήθεια δεν χρειάζεται να εμφανίζεται σε κάθε σκηνή.

6. Μην προσπαθήσεις να αποδείξεις ότι έχεις αλλάξει

Θα σε θυμούνται όπως τους βολεύει.

Το παιδί.
Το «δύσκολο».
Το «εύκολο».
Το «ονειροπόλο».
Το «περίεργο».

Αν νιώσεις ότι σε μικραίνουν, άλλαξε χώρο.
Πήγαινε κουζίνα. Μπαλκόνι. Τουαλέτα.
Κανένα τραπέζι δεν αξίζει το σφίξιμο στο στομάχι.

Η ουδετερότητα δεν είναι δειλία. Είναι τακτική επιβίωσης.

7. Φύγε νωρίς και χωρίς δράμα

Δε χρωστάς αντοχή ούτε παίρνεις μετάλλιο επειδή έμεινες μέχρι να τελειώσουν και τα μελομακάρονα και τα νεύρα.

Ένα «είμαι λίγο κουρασμένος» αρκεί.
Όποιος παρεξηγηθεί, έτσι κι αλλιώς θα έβρισκε λόγο.

Η Πρωτοχρονιά δεν είναι restart.

Είναι συνέχεια. Το ρολόι θα χτυπήσει. Τα φιλιά θα δοθούν. Τα “φέτος θα…” θα ειπωθούν μηχανικά.

Και μετά;
Μετά είσαι πάλι εσύ, απλώς με καινούριο ημερολόγιο και τα ίδια ένστικτα. Και το τραπέζι δεν είναι τεστ χαρακτήρα. Είναι απλώς μια υπενθύμιση.

Αν αντέξεις χωρίς να προδώσεις τον εαυτό σου, κέρδισες. Αν φύγεις λίγο πιο νωρίς και κοιμηθείς ήσυχος, κέρδισες περισσότερο.

Καλή χρονιά.
Και καλή αντοχή. 🖤