από τα μεσαιωνικά μπολ μέχρι την εκδίκηση του mullet
Υπάρχει κάτι βαθιά παρήγορο στο να ξέρεις πως σε όλη την πορεία της ανθρωπότητας, από τον Πλάτωνα μέχρι τον τύπο που βγαίνει από κουρείο στα Πετράλωνα Τρίτη μεσημέρι με βλέμμα «εμπιστεύτηκα λάθος άνθρωπο», το ανθρώπινο είδος δεν είχε ποτέ ιδέα τι να κάνει με τα μαλλιά του. Η ιστορία των κακών κουρεμάτων δεν είναι απλώς πολιτισμική, είναι πανανθρώπινη, διαχρονική και επαναλαμβανόμενη. Ένα αθόρυβο έπος αυτοσαμποτάζ με ψαλίδι.
Στους μεσαιωνικούς χρόνους, για παράδειγμα, υπήρχε η απόλυτη αισθητική καταστροφή: το μπολ. Κυριολεκτικά μπολ. Το βάζανε πάνω στο κεφάλι και έκοβαν γύρω γύρω χωρίς δεύτερη σκέψη, χωρίς τύψεις. Κάπου ανάμεσα στην ανάγκη για πρακτικότητα και την πλήρη απουσία καθρεφτών, οι Ευρωπαίοι αποφάσισαν ότι το να μοιάζεις με τρομαγμένο μανιτάρι ήταν επαρκές. Κάπως έτσι γεννήθηκε και η παράδοση της κουκούλας λογικά.
Προχωράμε αιώνες μπροστά, στις δεκαετίες όπου η ελευθερία έκφρασης μπέρδεψε σοβαρά την κοινωνία: ’60s, ’70s και ’80s.. Εκεί ανθίζει το mullet. Το κούρεμα που φώναζε: «Είμαι επαγγελματίας μπροστά, αλλά πίσω μου πάλλεται μια άγρια ψυχή». Ήταν μια δήλωση. Μια επανάσταση. Ένα πρόβλημα. Και μάλιστα ένα πολύ-πολύ παλιό πρόβλημα, με ρίζες που φτάνουν ως την αρχαία Ρώμη, αποδεικνύοντας ότι ούτε οι αυτοκρατορίες ούτε το κακό γούστο πέφτουν εύκολα..
Και σαν να μην έφτανε αυτό, επέστρεψε. Το mullet έκανε comeback, και μάλιστα με αυτοπεποίθηση ανθρώπου που δε θυμάται γιατί τον χώρισες. Ξαφνικά celebrities, hipsters, και νεαροί, που βρήκαν το ίντερνετ ήδη εγκατεστημένο στα σπίτια τους, άρχισαν να το υιοθετούν. Γιατί; Κανείς δεν ξέρει. Ίσως επειδή κάποια πράγματα στην ιστορία αρνούνται να πεθάνουν ή τουλάχιστον να κουρευτούν σωστά.
Και φυσικά υπάρχει ένας ολόκληρος κατάλογος από κακόγουστα είδη κουρεμάτων που βλέπουμε σε ξεθωριασμένα πορτρέτα ανθρώπων που σε κοιτούν με τη σιγουριά κάποιου που καθρεφτίστηκε σε λίμνη και είπε «μια χαρά είμαι». Αλλά και τώρα πια που οι καθρέφτες, οι selfies και οι φίλοι μας, δε διστάζουν να μας πουν την αλήθεια, συνεχίζουμε ακάθεκτοι: pompadour, μαλλιά-σφουγγαρίστρα, ράστα-πειραματισμός, και φυσικά το αθάνατο «πλάγιο δάνειο», εκείνη η φράντζα που υποτίθεται καλύπτει τη φαλάκρα, αλλά στην πράξη την υπογραμμίζει με ένταση.
Το συμπέρασμα;
Τα κακά κουρέματα είναι ο ανεπίσημος τρόπος με τον οποίο το σύμπαν μας θυμίζει ότι η αισθητική ταπεινότητα είναι διαχρονική. Ότι όλοι δικαιούμαστε ένα λάθος κλικ στο Pinterest, μια παρορμητική επίσκεψη στο κομμωτήριο, μια φάση «θα το κόψω μόνη μου, τι μπορεί να πάει στραβά».
Και πάνω απ’ όλα ότι η Ιστορία συνεχίζει να γράφεται… τρίχα-τρίχα.
Ας είμαστε λοιπόν επιεικείς. Στο τέλος-τέλος, το μόνο αληθινά κακό κούρεμα είναι αυτό που έχεις σε όλες τις φωτογραφίες της παιδικής σου ηλικίας και κανείς δεν σε άφησε να ξεχάσεις.
Comments
Post a Comment