Γιατί είμαστε ταυτόχρονα εξαντλημένοι και delulu;

ή αλλιώς: το delulu coping της μετά-Covid εποχής

Υπάρχει κάτι βαθιά ειρωνικό στο θέαμα. Άνθρωποι με μαύρους κύκλους σα χειρόγραφα του 14ου αιώνα. Καφές που δεν πίνεται για απόλαυση αλλά για παράταση ζωής. Ύπνος σε μικρές, κακότεχνες δόσεις. Σώματα κουρασμένα σα βιβλία που τα άφησαν ανοιχτά στη βροχή και μετά τα ξανάβαλαν στη βιβλιοθήκη, λες και δε φαίνεται.

Και την ίδια στιγμή δηλώσεις τύπου:
«Φέτος είναι η χρονιά μου»
«Το σύμπαν μου χρωστάει»
«Getting there»

Δεν τις λέμε με ειρωνεία, τις πιστεύουμε.

Καλώς ήρθατε στην εποχή της κουρασμένης αυταπάτης. Η εξάντληση δε φοράει πια πιτζάμες. Φοράει vision board. Δε λέει «δεν αντέχω». Λέει «manifesting abundance». Δεν παραδέχεται τη φθορά. Την επανασυσκευάζει. Οι άνθρωποι δεν καταρρέουν θεαματικά. Δε σπάνε. Λιώνουν αθόρυβα. Και για να αντέξουν το λιώσιμο, χτίζουν μικρά παλάτια φαντασίας. Όχι από τρέλα, αλλά από ανάγκη.

Γιατί μετά τον Covid δεν επιστρέψαμε κανονικοί στην κανονικότητα. Επιστρέψαμε με ένα αόρατο βάρος. Με την αίσθηση ότι χάσαμε χρόνο, αντοχές, νόημα, αλλά παρ’ όλα αυτά πρέπει να λειτουργούμε σαν να μη συνέβη τίποτα. Μας είπαν ότι «τελείωσε», αλλά κανείς δε μας έδειξε πώς να επανεκκινήσουμε. Έτσι, αντί για πένθος, διαλέξαμε αισιοδοξία. Αντί για επεξεργασία, productivity. Αντί για «δεν είμαι καλά», ένα «όλα για κάποιο λόγο γίνονται».

Όταν δουλεύεις συνέχεια, αποτυγχάνεις ευγενικά, προσπαθείς σωστά, κάνεις «ό,τι πρέπει» και παρ’ όλα αυτά μένεις στάσιμος, τότε κάτι μέσα σου πρέπει να εξηγήσει το γιατί. Όχι με λογική. Με αφήγηση.

Και εκεί εμφανίζονται οι δύο επιλογές:

Να παραδεχτείς ότι το σύστημα είναι ένα καλοκουρδισμένο αστείο εις βάρος σου

ή

Να πιστέψεις ότι είσαι ο εκλεκτός που δεν έχει αναγνωριστεί ακόμη.

Η δεύτερη επιλογή είναι πολύ πιο ξεκούραστη ψυχολογικά. Και πολύ πιο λειτουργική. Δεν απαιτεί ρήξη. Απαιτεί απλώς φαντασία. Έτσι γεννήθηκε ο σύγχρονος delulu άνθρωπος. Όχι χαζός. Όχι ρηχός. Απλώς απελπισμένος, με καλή αισθητική και ένα εσωτερικό μονόλογο που του λέει να «κρατηθεί λίγο ακόμα».

Γι’ αυτό διαβάζουμε Καμύ και λέμε ότι «η ζωή δεν έχει νόημα», αλλά περιμένουμε από το σύμπαν ένα σημάδι μέχρι την Παρασκευή. Γι’ αυτό δηλώνουμε εξουθενωμένοι, αλλά συνεχίζουμε να φαντασιωνόμαστε μια μελλοντική εκδοχή του εαυτού μας που «τα κατάφερε». Όχι γιατί είμαστε αφελείς. Αλλά γιατί χωρίς αυτήν την εκδοχή, η μετα-Covid πραγματικότητα θα ήταν αφόρητα γυμνή.

Και εδώ βρίσκεται το plot twist. Οι πιο delulu άνθρωποι δεν είναι οι πιο ξέφρενοι. Είναι οι πιο εξαντλημένοι. Η αυταπάτη δεν είναι άρνηση της πραγματικότητας. Είναι μηχανισμός επιβίωσης. Ένα λεπτό, κομψά βιβλιοδετημένο στρώμα ανάμεσα στο «δεν αντέχω άλλο» και στο «συνεχίζω».

Και ίσως αυτό να είναι το πιο ανθρώπινο κομμάτι όλης της ιστορίας.

Όχι το όνειρο.
Όχι η κούραση.
Αλλά το ότι, ενώ είμαστε έτοιμοι να πέσουμε, επιμένουμε να πιστεύουμε πως κάπου, κάποτε, κάτι θα βγάλει νόημα.

Στη θεωρία, αυτό λέγεται γνωστική ασυμφωνία. Στην πράξη, θα το έλεγα ελπίδα με μαύρους κύκλους. Δεν ελπίζουμε επειδή είμαστε δυνατοί. Ελπίζουμε επειδή είμαστε κουρασμένοι.

Και κάπου ανάμεσα στο «κρατιέμαι» και στο «δεν πάει άλλο», βαφτίζουμε την επιβίωση όραμα, για να μη χρειαστεί να παραδεχτούμε πόσο μας τσάκισε η πραγματικότητα.

🖤 zerofack$: Δεν είμαστε delulu επειδή ονειρευόμαστε. Είμαστε delulu γιατί αν δούμε καθαρά την πραγματικότητα, δε θα σηκωθούμε καν από το κρεβάτι.

ps για την Άννα