Λος Άντζελες vol. 1

Πώς το LA σε κάνει να ξανασκεφτείς τι σημαίνει ζωή στην πόλη

Δίλημμα. Τι κάνεις όταν διατηρείς ένα σαρκαστικό, αυτοψυχοθεραπευτικό μπλογκ και το παιδί σου, σου ζητάει να γράψεις για μια πόλη; Το Λος Άντζελες συγκεκριμένα. Επιλογή πρώτη: του εξηγείς ότι δεν ταιριάζει καθόλου με το ύφος του μπλογκ και δεν ασχολείσαι περαιτέρω. Επιλογή δεύτερη: το κακομαθαίνεις λίγο ακόμα και μπαίνεις στο τρυπάκι να ψάξεις πληροφορίες έχοντας αποφασίσει κλασικά να κάνεις το "παράλογο" (;) χατήρι. Plot twist: ενώ διαβάζεις δεξιά-αριστερά για να μαζέψεις πληροφορίες, κάπως η πόλη των αγγέλων σου κάνει ένα κλικ και πλέον δεν ικανοποιείς απλά το καπρίτσιο του παιδιού σου, αλλά και τη δική σου ανάγκη. Πάμε λοιπόν...

Το Λος Άντζελες δεν είναι πόλη.
Είναι μια απλωμένη συνθήκη ζωής, με φοινικόδεντρα, αυτοκινητόδρομους και μια μόνιμη αίσθηση ότι κάπου αλλού συμβαίνει κάτι πιο σημαντικό.

Όποιος πάει στο LA περιμένοντας "κέντρο", "παλμό" ή "βόλτα", παθαίνει ένα μικρό πολιτισμικό σοκ. Όχι αυτό που μοιράζεσαι με τους άλλους. Αυτό που κάθεται στο μέσα σου και σε ακολουθεί.

Και κάπως έτσι, χωρίς να στο ζητήσει, το Λος Άντζελες σε αναγκάζει να ξανασκεφτείς τι εννοείς όταν λες "ζω στην πόλη".

Λίγη ιστορία, γιατί δεν ξεφύτρωσε από τα κινηματογραφικά στούντιο ή το Netflix

Το Λος Άντζελες ιδρύθηκε το 1781 από Ισπανούς αποίκους με το λιτό και καθόλου φιλόδοξο όνομα:

El Pueblo de Nuestra Señora la Reina de los Ángeles del Río Porciúncula

(για όσους δεν ξέρουν Ισπανικά : το χωριό της Κυρίας μας, της Βασίλισσας των αγγέλων, του ποταμού Πορσιούγκουλα).
Μετά από αυτό, το "LA" μοιάζει σχεδόν επαναστατικά σύντομο.

Αν αναρωτιέσαι πότε χάθηκε η λιτότητα, η απάντηση είναι: ποτέ δεν υπήρξε.

Ξεκίνησε ως αγροτικός οικισμός, πέρασε από ισπανική και μεξικανική κυριαρχία και κατέληξε αμερικανικό το 1848. Δε χτίστηκε γύρω από πλατεία, ούτε γύρω από αγορά. Χτίστηκε στο χώρο. Και όταν τελείωνε ο χώρος, απλωνόταν κι άλλο, όσο υπήρχε χώρος, δρόμος και λόγος να μετακινηθείς πιο μακριά.

Και αυτό δεν άλλαξε ποτέ. Το LA δε μεγάλωσε. Ξεχείλωσε και πια καταλαμβάνει μια έκταση περίπου 1300 τ.χμ.

Η πόλη χωρίς κέντρο

Στην Ελλάδα, ακόμα και στο χάος, υπάρχει ένα σημείο αναφοράς.
Κάπου “κατεβαίνεις”. Κάπου “βρίσκεστε”. Μα θα'ναι η πλατεία; Μα θα'ναι το "κέντρο"; Μα θα'ναι η Καμάρα; Μα θα'ναι το Πεντοφάναρο; 

Στο Λος Άντζελες δεν κατεβαίνεις πουθενά.
Μετακινείσαι.

Hollywood, Downtown, Santa Monica, Venice, Silver Lake, Koreatown.
Καμία δεν λειτουργεί ως καρδιά. Καθεμία είναι ένα αυτόνομο σύμπαν.

Αυτό αρχικά μοιάζει ελευθερία.
Όταν το επεξεργάστηκα περισσότερο μου έβγαλε μοναξιά, γιατί όταν δεν υπάρχει κέντρο, ίσως πρέπει να το βρεις μέσα σου.

Χωρίς αυτοκίνητο: ένα κοινωνικό πείραμα

Στο LA, τα πάντα είναι “δέκα λεπτά μακριά”.
Αρκεί να έχεις αυτοκίνητο. Υπάρχουν συγκοινωνίες, αλλά το βασικό μέσο μετακίνησης είναι το ΙΧ, πράγμα που κάνει την κίνηση στον Κηφισό να μοιάζει ανέκδοτο για τον μέσο Αντζελίνο (ναι, έτσι αποκαλούνται!)

Χωρίς αμάξι: το περπάτημα μοιάζει σχεδόν πολιτική δήλωση, τα λεωφορεία υπάρχουν αλλά δε σε περιμένουν και η πόλη σου υπενθυμίζει διακριτικά ότι δε σχεδιάστηκε για σένα.

Το LA σχεδιάστηκε για κίνηση, όχι για στάση.

Στερεότυπα και πραγματικότητα

Ναι, υπάρχουν επίδοξοι ηθοποιοί, influencers και άνθρωποι που μιλάνε σοβαρά για smoothies.
Αλλά η πόλη δεν συντηρείται από αυτούς.

Συντηρείται από ανθρώπους που δουλεύουν πολύ. Συχνά περισσότερες από μία δουλειές.
Με ενοίκια που δε συγχωρούν και όνειρα που δε διαφημίζονται.

Και εδώ μπαίνει μια λεπτομέρεια που αλλάζει την εικόνα:
το Λος Άντζελες θεωρείται η δημιουργική πρωτεύουσα του κόσμου. Ένας στους έξι κατοίκους του ασχολείται με τη δημιουργική βιομηχανία. Περισσότεροι καλλιτέχνες, συγγραφείς, ηθοποιοί, σκηνοθέτες, χορευτές και μουσικοί δουλεύουν στο LA από οποιαδήποτε άλλη πόλη στον κόσμο, σε οποιαδήποτε εποχή.

Όχι απαραίτητα διάσημοι.
Αλλά όλοι μέσα σε μια μόνιμη διαδικασία δημιουργίας, προσπάθειας και επιβίωσης.

Το Λος Άντζελες δεν είναι γεμάτο σταρ.
Είναι γεμάτο προσπάθεια.

Celebrity culture: όταν η φήμη δεν είναι γεγονός

Στο LA μπορεί να δεις διάσημο και να μη γίνει τίποτα.
Κανείς δε σταματάει. Κανείς δεν ενθουσιάζεται.

Η φήμη εκεί δεν είναι είδηση. Είναι background noise.

Στην Ελλάδα ρωτάμε ποιος είναι. Παίρνουμε τηλέφωνο να δηλώσουμε ότι τον συναντήσαμε, βγάζουμε selfie.
Στο LA ρωτάνε αν έχει βρει πάρκινγκ.

Οι άνθρωποι

Ευγενικοί. Όχι αδιάκριτοι.
Ούτε ιδιαίτερα διαθέσιμοι.

Δε θα μπουν στη ζωή σου, οπότε δε θα σε στριμώξουν.
Σε αφήνουν ήσυχο.

Και αυτό, αν έχεις μεγαλώσει στην ελληνική πραγματικότητα, είναι ταυτόχρονα ανακούφιση και κενό.

Τι σου μαθαίνει τελικά το LA

Ότι μια πόλη δεν χρειάζεται να σε αγκαλιάζει.
Αρκεί να μη σε πνίγει.

Το Λος Άντζελες σου δίνει χώρο.
Και σου λέει: “δες τι θα κάνεις μ’ αυτό”.