Απόκριες: Η Σύνδεση με τον Διόνυσο, η Κυριακή των Απόκρεω και γιατί δεν είναι Halloween

 Η γιορτή που φοράει μάσκα… για να πει την αλήθεια 

Οι Απόκριες είναι από τη μία στολές, σερπαντίνες και «πού θα πάμε φέτος;». Από την άλλη είναι μια πολιτισμική ρωγμή στο ημερολόγιο. Ένα ελεγχόμενο χάος πριν από την τάξη της Σαρακοστής. Ένα παράθυρο όπου το «πρέπει» παίρνει ρεπό. Δε γεννήθηκαν για να υπηρετήσουν κάποιο ηθικό οδηγό, αλλά από την ανάγκη της φύσης να εκραγεί.

Τι σημαίνει «Κυριακή των Απόκρεω»;

Η λέξη Απόκρεω σημαίνει κυριολεκτικά «αποχή από το κρέας». Η Κυριακή των Απόκρεω είναι η τελευταία μέρα που οι χριστιανοί τρώνε κρέας πριν μπουν στο στάδιο της νηστείας. Το τελευταίο μεγάλο τραπέζι πριν «μαζευτούμε λίγο». Το τελευταίο δυνατό γέλιο πριν τη σοβαρότητα. Ένα τελευταίο ξεφάντωμα πριν την εσωτερικότητα.

Σαν να λέει το ημερολόγιο:
Φόρα ό,τι θες. Φάε ό,τι θες. Γέλα δυνατά.
Από αύριο, αλλάζουμε ρυθμό.

Πριν, όμως, μπουν στο εκκλησιαστικό ημερολόγιο, πριν βαφτιστούν «προ-νηστεία», υπήρχε ο κύκλος της γης. Ο χειμώνας κουρασμένος. Το φως που αρχίζει να κερδίζει λεπτά.
Τα πρώτα σημάδια ζωής που επιμένουν.

Η σκιά του Διονύσου πίσω από τις μάσκες 

Πολύ πριν τις σερπαντίνες, υπήρχε βεβαίως ο Διόνυσος. Θεός του κρασιού, της έκστασης, του θεάτρου, της ανατροπής. Όχι γραφική φιγούρα με σταφύλια, αλλά αρχέγονη ενέργεια.

Οι Διονυσιακές γιορτές είχαν μεταμφιέσεις, χορό, κρασί, σάτιρα. Η κοινωνική ιεραρχία χαλάρωνε.
Ο δούλος μπορούσε να γελάσει με τον άρχοντα. Ο σοβαρός, υπεύθυνος πολίτης γινόταν σάτυρος.

Η μάσκα ήταν περισσότερο απελευθέρωση και λιγότερο απόκρυψη. Όταν δε φαίνεται το πρόσωπο, μιλάει πιο καθαρά το ένστικτο. Κάπου εκεί γεννήθηκε και το θέατρο. Καθώς όταν οι άνθρωποι μεταμφιέζονται, λένε αλήθειες που αλλιώς δε θα τολμούσαν.

Και γιατί δεν είναι… Halloween; 

Κάθε Οκτώβριο κολοκύθες, trick or treat και στολές τρόμου.
Κάθε Φεβρουάριο ή Μάρτιο γκλίτερ, σατιρικά άρματα και κέφι.

Δεν είναι θέμα «κόντρας».
Είναι θέμα ρίζας.

Το Halloween, με τις κελτικές του καταβολές, συνδέεται με τη μετάβαση στο σκοτάδι του χειμώνα και τον κόσμο των πνευμάτων.
Οι Απόκριες συνδέονται με τον κύκλο της γης, την άνοιξη που πλησιάζει, την υπερβολή πριν την εγκράτεια, τον Διόνυσο που γελά, έτοιμος για νέο κύκλο.

Και τα δύο είναι τελετουργίες μεταμφίεσης.
Και τα δύο λένε: «Για λίγο, θα είμαι άλλος.»
Ή ίσως πιο ειλικρινά: «Για λίγο, θα είμαι εγώ χωρίς τις συνέπειες.»

Το ένα παίζει με το φόβο. Το άλλο με το ξέφρενο της αναγέννησης.

Στις Απόκριες δε ντυνόμαστε για να τρομάξουμε. Ντυνόμαστε για να σατιρίσουμε. Για να πειράξουμε. Είναι μια βαλβίδα. Μια θεσμοθετημένη υπερβολή. Ένα διάλειμμα όπου η κοινωνία καταδέχεται να γελάσει με τον εαυτό της. Ντυνόμαστε γιατί η ταυτότητα δεν είναι κάτι σταθερό. Είναι ρευστό. Όπως ο χυμός του σταφυλιού που γίνεται κρασί ή ο χειμώνας που γίνεται άνοιξη, έτσι κι εμείς πριν ανθίσουμε, διαλυόμαστε λίγο.

🖤 zerofack$: Η μάσκα δε λέει ψέματα, μας βοηθάει να θυμηθούμε πόσοι ρόλοι χωράνε μέσα μας