Από τον κεραυνό στο swipe (Boomers, Millennials και Gen Z)

Love 3.0

Πριν κάποια χρόνια ένιωσα την ανάγκη να γράψω για τον Αγ. Βαλεντίνο, τα σοκολατάκια και τα λουλούδια του.
Φέτος ήθελα να συμπληρώσω κάτι πιο άβολο: πώς ένα συναίσθημα που στην αρχαιότητα ήταν θεός κατέληξε να χρειάζεται terms & conditions. Κάποτε ήταν φτερωτός, επικίνδυνος, απρόβλεπτος. Τώρα είναι διαχειρίσιμος. Με ρυθμίσεις.

Boomers

Για τους γονείς μας ο έρωτας ήταν συνθήκη. Υπήρχε η επιλογή, το στόρυ, το ρομάντζο, αλλά κανείς δεν κοιτούσε να "δουλέψει με τον εαυτό του". Ήταν η δομή της ζωής.

Οι boomers μεγάλωσαν σε έναν κόσμο όπου ο έρωτας ήταν και αυτός σύστημα.
Γνωριμία. Σχέση. Γάμος. Παιδιά. Ρόλοι. Σιωπές. Αντοχή.
Δε χρησιμοποιούσαν λέξεις όπως τοξικός, νάρκισσος, gaslighting κλπ. Έλεγαν “έτσι είναι τα πράγματα”.
Η αγάπη είχε υποχρεωτική διάρκεια. Δεν ήταν εμπειρία. Ήταν σύμβαση ζωής. Τα ζευγάρια έμεναν μαζί όχι απαραίτητα γιατί ήταν ευτυχισμένα. Δεν υπήρχε λεξιλόγιο για το "φεύγω". Η φθορά λεγόταν "ρουτίνα", η σιωπή "ωριμότητα", η καταπίεση "χαρακτήρας".

Ο έρωτας εκεί έμοιαζε περισσότερο με συμβόλαιο ΔΕΗ παρά με κεραυνό. Σταθερός. Υποχρεωτικός. Μερικές φορές χωρίς ρεύμα. Είχες λιγότερο χώρο, περισσότερο καθήκον. Αλλά ήξερες πού ανήκεις.

Millennials

Μετά ήρθαμε εμείς. Η γενιά που μεγάλωσε με ρομαντικές κομεντί και ψυχοθεραπευτικά quotes. 

Θέλαμε σύνδεση, αλλά και αυτονομία. Πάθος, αλλά και ασφάλεια. 'Ερωτα, αλλά και "δουλειά με τον εαυτό". Θέλαμε τα πάντα, χωρίς να ξέρουμε πώς συνδυάζονται. Κάπου εκεί ο έρωτας έγινε project που χρειάζεται δουλειά, έχει διαδικασία, "χτίζεται", δε βιώνεται απλά.

Μάθαμε να μιλάμε για όρια, τραύματα, attachment styles, emotional availability προτού μάθουμε να αντέχουμε μια σιωπή χωρίς να τη βαφτίζουμε red flag. Οι σχέσεις απέκτησαν manual και η οικειότητα προϋποθέσεις. Κουραστήκαμε να ψάχνουμε βάθος και εξαντληθήκαμε να το αναλύουμε. Ο έρωτας έγινε κάτι που πρέπει να "λειτουργεί" και ό,τι δε λειτουργεί, αντικαθίσταται.

Μαζί με αυτά ήρθε και το burnout της σχέσης:
να νιώθεις πολλά, να σκέφτεσαι ακόμα περισσότερα, να μην είσαι σίγουρος για τίποτα, αλλά να το συζητάς με τις ώρες.

Gen Z

Η Gen Z τον είδε αλλιώς. Δε μεγάλωσε με ιστορίες αγάπης, μεγάλωσε με WiFi. Και ο έρωτας δεν αποτελεί αφήγημα της ζωής τους, είναι εμπειρία της στιγμής.

Swipe. Match. Chat. Ghost. Next.

Δεν είναι ότι δεν μπορούν να αγαπήσουν, αλλά μεγάλωσαν σε έναν κόσμο όπου όλα είναι αντικαταστάσιμα και εύκολα προσβάσιμα.
Ακόμα και οι άνθρωποι.

Η σύνδεση υπάρχει. Η δέσμευση είναι optional. Ο έρωτας δεν είναι μοναδικός. Είναι μία από τις επιλογές στο μενού.

Πιο ειλικρινής; Ναι.
Πιο ωμός; Επίσης.
Πιο εφήμερος; Σίγουρα.

Λιγότερο ρομαντικός, λιγότερο ψεύτικος. Υποθέτω η ανάγκη για δέσιμο υπάρχει, αλλά η σταθερότητα θεωρείται ρίσκο, η διάρκεια περιορισμός, η δέσμευση πιθανή απώλεια ευκαιριών..
Ο έρωτας δεν είναι πια project. Είναι ρευστός, αναλώσιμος. Δε χτίζεις, εξερευνάς.

Και κάπου εδώ αρχίζει το κοινωνικό αστείο

Οι boomers έμαθαν τον έρωτα σαν καθήκον.
Οι millennials σαν αυτογνωσία.
Η Gen Z σαν εμπειρία χρήσης.

Δεν τον έζησε κάποια γενιά "σωστά"... Κάθε μια τον έζησε όπως άντεχε.

Ο έρωτας ξεκίνησε ως θεσμός. Έγινε αφήγημα. Τώρα είναι υπηρεσία.

Ο Άγιος Βαλεντίνος κάποτε θύμιζε τον έρωτα. Σήμερα σαν να προσπαθεί να τον οργανώσει.
Να τον χωρέσει σε εικόνες, gestures, προσδοκίες. Να είναι manageable, clean. Να μη διαλύει καριέρες.

Ο έρωτας δε διαλύεται πια, κάνει update. Δεν καταρρέει, απλά χάνει την έντασή του. Δεν πονάει όπως παλιά, δεν αφήνει τραύμα. Σε αφήνει στο διαβάστηκε και προκαλεί mental fatigue.

Ζούμε σε εποχή υπερπροσφοράς σύνδεσης. Υπερδιαθεσιμότητας ανθρώπων. Υπερανάλυσης.
Υπερ-επιλογών.

Ο έρωτας δεν είναι σπάνιος, είναι παντού. Και γι’ αυτό δεν ξεχωρίζει. Είναι περιβάλλον. Και όταν κάτι γίνεται περιβάλλον, παύει να συγκλονίζει. Απλώς καταναλώνεται.

Ίσως τελικά ο έρωτας δε χάνεται, ίσως απλώς αποστειρώνεται. Χάνει το ρίσκο του. Χάνει το δράμα του.
Χάνει τη δυνατότητα να σε διαλύσει και να σε ξαναχτίσει.
Γίνεται πιο ασφαλής, καθαρός, πιο sustainable.

Λιγότερο επικίνδυνος. Λιγότερο ζωντανός. Δε ζούμε το τέλος του έρωτα. Ζούμε την εξημέρωσή του. Τη μετατροπή του από υπαρξιακό σεισμό σε διαχειρίσιμη εμπειρία με ρυθμίσεις.

Και κάπως έτσι ο θεός με τα βέλη έγινε εφαρμογή. Δωρεάν στην αρχή. Με αγορές εντός σχέσης.

🖤 zerofack$: Δεν υπάρχει “παλιά καλή αγάπη” και “σύγχρονος κακός έρωτας”.
Υπάρχουν μόνο άνθρωποι που προσπαθούν να συνδεθούν μέσα στα όρια της εποχής τους.