World Read Aloud Day, η μέρα που θυμόμαστε ότι οι λέξεις έχουν και φωνή, όχι μόνο γραμματοσειρά.

Διαβάζουμε σιωπηλά πια. Σκρολάρουμε. Καταπίνουμε προτάσεις, χωρίς να τις μασήσουμε. Οι λέξεις περνάνε από μέσα μας, συχνά απαρατήρητες.

Και μετά υπάρχει η ανάγνωση φωναχτά. Η άβολη, που σε αναγκάζει να πάρεις ανάσα, να σταθείς σε κόμματα. Να εκτεθείς. Όταν διαβάζεις φωναχτά, δεν κρύβεσαι πίσω από την ταχύτητα.
Η φωνή προδίδει αν κατάλαβες.
Αν ένιωσες ή αν απλώς προσποιείσαι.

Η κόρη μου εδώ και δύο μέρες μου ζητάει να της διαβάσω στο κρεβατι "όπως όταν ήταν μικρή". Είμαι άρρωστη εδώ και κάποιες μέρες, οπότε της έχω πει δύο :"αύριο, αν είμαι καλύτερα". Σήμερα μου το ξαναζήτησε και -αλήθεια- δε νιώθω καλύτερα, τα μάτια μου τσούζουν, είμαι τέρμα μπουκωμένη, αλλά μετά τη νέα άρνηση και βλέποντάς τη να απομακρύνεται σκυφτή (με κατανόηση)... θυμήθηκα ότι είναι η πρώτη Τετάρτη του Φλεβάρη. 

Η Παγκόσμια Μέρα Φωναχτής Ανάγνωσης.

Πριν καθιερωθεί, οι άνθρωποι διάβαζαν φωναχτά by default. Όχι από κουλτούρα. Από ανάγκη.
Οι περισσότεροι δεν ήξεραν να διαβάζουν, άρα κάποιος έπρεπε να κάνει τον αφηγητή.
Η ανάγνωση ήταν συλλογική πράξη. Σχεδόν τελετουργία.
Fast forward.
Τυπογραφία. Εκπαίδευση. Βιβλία παντού. Η ανάγνωση μπαίνει μέσα στο κεφάλι, σιωπηλά. Οι λέξεις χάνουν τη φωνή τους και κερδίζουν ταχύτητα. Καλό για την πρόοδο. Κακό για τη σύνδεση.

Και φτάνουμε στο 2010, όταν η LitWorld είπε "ας φτιάξουμε μια επίσημη μέρα για να θυμηθούμε ότι το διάβασμα είναι εκτός από coping mechanism και πράξη σχέσης."
Δεν το σκέφτηκαν επειδή “τι ωραία ιδέα”, αλλά γιατί δε διαβάζουν όλοι. Η πρόσβαση στις λέξεις δεν είναι αυτονόητη.
Γιατί η φωνή κάνει τη γλώσσα λιγότερο τρομακτική.

Και γεννιέται το World Read Aloud Day.

Διάβασε κάτι φωναχτά σήμερα, λοιπόν. Σε κάποιον άλλο ή στον εαυτό σου. Μην το κάνεις για να γιορτάσεις τα βιβλία. Τα βιβλία δεν χρειάζονται γιορτή. Γιόρτασε τη φωνή. Τη γέφυρα ανάμεσα σε λέξη και άνθρωπο (όχι απαραίτητα παιδί).

Οι λέξεις όταν ακούγονται αποκτούν βάρος. Γίνονται σώμα και πιάνουν χώρο στο δωμάτιο.
Και ξαφνικά δεν είναι “περιεχόμενο”, είναι εμπειρία.

Κάπως έτσι, μια "απλή" μέρα στο ημερολόγιο θυμίζει κάτι ενοχλητικά βασικό: η γλώσσα δε φτιάχτηκε για να καταναλώνεται. Φτιάχτηκε για να μοιράζεται.

ΥΓ για να μη σας μένουν απορίες, διαβάσαμε δύο ιστορίες από το:

Δέκα κάλτσες (τέσσερις δεξιές
και έξι αριστερές)
σε απίστευτες περιπέτειες