Μικρή παύση. Μεγάλη (λέμε τώρα) επιστροφή.

Υπάρχει μια περίεργη στιγμή σε κάθε δημιουργικό εγχείρημα.

Εκείνη που κάθεσαι μπροστά στην οθόνη, ανοίγεις ένα νέο post… και το μόνο πράγμα που γράφεται είναι ο τίτλος. Μετά κοιτάς τον τίτλο. Σε κοιτάει και αυτός και τον σβήνεις για τιμωρία...
Και κάπως έτσι περνάνε δέκα λεπτά.

Ή είκοσι.

Ή… ας μην μπούμε σε λεπτομέρειες.

Για ένα διάστημα λοιπόν, το Zerofacks βρέθηκε σε αυτή την πολύ επιστημονική φάση που οι ειδικοί ονομάζουν:

«Το γρανάζι της σκέψης δυσκολεύεται να γυρίσει».

Οι ιδέες υπήρχαν.
Κάπου.
Πιθανότατα πίσω από ένα νοητό ντουλάπι μαζί με κάτι μισοτελειωμένα drafts και ένα σημειωματάριο γεμάτο τίτλους που έμοιαζαν εξαιρετικοί στις 2:17 το πρωί.

Αλλά τα facts έχουν ένα περίεργο χαρακτηριστικό.
Δεν εξαφανίζονται.

Απλώς κάθονται υπομονετικά και περιμένουν μέχρι να θυμηθείς ότι είχες blog.

Οπότε… ναι.

Μικρή παύση. Αλλά όχι το τέλος.

Το Zerofacks επιστρέφει σιγά-σιγά στην κανονική του λειτουργία:
να σκαλίζει περίεργες ιστορικές λεπτομέρειες, παράξενα facts, και εκείνες τις μικρές απορίες που δεν ξέρεις γιατί σε απασχολούν… αλλά ξαφνικά δεν μπορείς να τις αγνοήσεις.

Και μιας και μιλάμε για πράγματα που τραβάνε την προσοχή μας…

Έχεις παρατηρήσει ότι οι άνθρωποι σταματάμε πιο εύκολα να διαβάσουμε κάτι αρνητικό, σοκαριστικό ή τρομακτικό;
Ένα περίεργο ατύχημα, μια σκοτεινή ιστορία, μια καταστροφή από το παρελθόν.

Όχι απαραίτητα επειδή το θέλουμε. Αλλά επειδή το μυαλό μας… απλώς κολλάει εκεί.

Γιατί όμως συμβαίνει αυτό;

Γιατί ο εγκέφαλός μας έχει μια μικρή, αρχαία αδυναμία στα άσχημα νέα;

Αν όλα πάνε καλά, το επόμενο post θα έρθει πολύ πιο γρήγορα.

(Αν δεν πάνε καλά, θα προσποιηθούμε όλοι ότι αυτό ήταν ένα πολύ καλλιτεχνικό διάλειμμα.)

Σε κάθε περίπτωση…

επιστρέφουμε.