10 μέρες που δεν ήρθαν ποτέ

Όταν το ημερολόγιο σταμάτησε να προσποιείται ότι ξέρει τι κάνει

"Πρόσφατα" άλλαξα τα λάστιχα του αυτοκινήτου μου. Μπροστά - πίσω. Τακτοποίηση. Control. Ζωή σε τάξη. Και κάπου εκεί ανακαλύπτω ότι τα λάστιχα είναι 6 χρονών.

Έξι. Χρόνια.

Ένα κομμάτι χρόνου που πέρασε χωρίς να το καταλάβω. Εντάξει, μεμονωμένο γεγονός και όπως πολύ εύστοχα παρατήρησε άνθρωπος που ξέρει αρκετά το μέσα μου "δε με εκπλήσσεις". Σας έχει τύχει να νιώθετε ότι κάποιες μέρες απλά εξαφανίστηκαν χωρίς να τις ζήσετε; Ε, κάποιοι άνθρωποι στα τέλη του 14ου αιώνα, δεν το ένιωσαν απλά. Το βίωσαν!

Υπάρχουν οι μέρες που πέρασαν. Υπάρχουν οι μέρες που θα έρθουν. Και "υπάρχουν" και κάποιες… που δεν είχαν ποτέ την ευκαιρία να υπάρξουν. Αποφασίστηκε να μην υπάρξουν.

Για αιώνες, οι άνθρωποι ζούσαν με το Ιουλιανό ημερολόγιο που ήταν απλό, βολικό και λίγο λάθος.

Πολύ λίγο λάθος. Τόσο λίγο που κανείς δεν το καταλάβαινε στην αρχή. Αλλά κάθε χρόνο, αυτό το μικρό λάθος μαζευόταν. Σαν σκόνη κάτω από χαλί. Και κάποια στιγμή ο ήλιος είχε ήδη μετακινηθεί και η άνοιξη είχε έρθει, ενώ το ημερολόγιο επέμενε ότι δεν έπρεπε.

Κάποιος, κάποτε, το πρόσεξε. Και αποφάσισε να διορθώσει το πρόβλημα με τον πιο ανθρώπινο τρόπο: μια μικρή πράξη βίας.

Το 1582, κατέληξαν ότι δεν πήγαινε άλλο. Ο χρόνος έπρεπε να ξανακουμπώσει με τον ήλιο asap! Ο Μέγας Αλέξανδρος είχε δείξει το δρόμο και ο Πάπας Γρηγόριος 13ος τον μιμήθηκε αποφασιστικά. Ό,τι δε λύνεται κόβεται και η απόκλιση του χρόνου διορθώθηκε. Όχι προσεκτικά. Απότομα.

Οι ημερομηνίες ανάμεσα στην 5 και την 14 Οκτωβρίου… απλά αφαιρέθηκαν. Σε κάποιες χώρες, ο κόσμος κοιμήθηκε στις 4 Οκτωβρίου και ξύπνησε… στις 15. Έτσι γεννήθηκε το Γρηγοριανό ημερολόγιο.

Και αν κάτι σημαντικό βρισκόταν ανάμεσα;
Λοιπόν, πρόβλημά σου που πίστεψες ότι ο χρόνος είναι αξιόπιστος.

Δεν έγινε παντού την ίδια στιγμή. Θα ήταν υπερβολικά λογικό.

• Ιταλία, Ισπανία, Πορτογαλία: έχασαν 10 μέρες το 1582
• Αγγλία και αποικίες: έχασαν 11 μέρες το 1752
• Άλλες χώρες άργησαν ακόμη περισσότερο

Μαντέψτε πότε έκανε η Ελλάδα την τιμή να υιοθετήσει το νέο ημερολόγιο... Εννοείται τελευταίοι από τις υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες, γιατί κανένας Πάπας δε θα μας πει πώς να μετράμε τις μέρες μας! Το 1923, λοιπόν, κόψαμε κι εμείς τις μέρες που αναλογούσαν για να συναντήσουμε τους υπόλοιπους. Είχαν γίνει 13 στο σύνολό τους, επομένως οι Έλληνες του 1923 αποχαιρέτησαν την 16η Φλεβάρη και το ξημέρωμα τους βρήκε στην 1η Μάρτη.

Οπότε για ένα διάστημα (μεγαλούτσικο), ο κόσμος δε συμφωνούσε καν στο τι μέρα είναι.

Κάπου ήταν 10 Οκτωβρίου και αλλού αυτή η μέρα δε θα ερχόταν ποτέ, η πραγματικότητα είχε

πολλαπλές εκδοχές.

Φαντάσου να ζεις τότε.

Να έχεις γενέθλια στις 8 Οκτωβρίου.
Να περιμένεις τη μέρα σου… 
και να μην έρθει ποτέ.

Να έχεις κανονίσει γάμο, ραντεβού, συνέντευξη για δουλειά. Και το ημερολόγιο να σου πει: "Άκυρο"

Ανάμεσα στην 4η και τη 15η Οκτωβρίου 1582 υπάρχει ένα κενό. Όχι μεταφυσικό. Όχι ποιητικό.

Ένα διοικητικό κενό.

Πολύ ανησυχητικό είδος κενού, γιατί σημαίνει ότι, αν χρειαστεί, ο χρόνος μπορεί να ξαναγραφτεί. Και αυτή τη φορά, μπορεί να είναι η σειρά σου να μη χωρέσεις.

Οι "χαμένες μέρες" δεν πήγαν κάπου. Δεν αποθηκεύτηκαν. Δε μετακινήθηκαν.

Απλά…
σβήστηκαν από την ανθρώπινη συμφωνία για το τι είναι χρόνος.

Γιατί ο χρόνος δεν είναι μόνο ουρανός και ήλιος. Είναι και ένα σύστημα που αποφασίσαμε να χρησιμοποιούμε.

🖤 zerofack$: την επόμενη φορά που θα πεις "πού πήγαν τα χρόνια;", να θυμάσαι: ιστορικά, υπάρχει πιθανότητα κάποιος να τα έσβησε.