Πώς χάνονται τα εργασιακά δικαιώματα
Η Εργατική Πρωτομαγιά δεν είναι απλά μια μέρα με λουλούδια και βόλτες. Ξεκινάει από τη φωτιά της Haymarket Affair στο Σικάγο, όταν εργάτες διεκδίκησαν το αυτονόητο: 8 ώρες δουλειά, 8 ώρες ξεκούραση, 8 ώρες ζωή. Κάτι που σήμερα μοιάζει σχεδόν διαπραγματεύσιμο ξανά.
Σαν να γράφτηκε μια συμφωνία με ιδρώτα και αίμα και τώρα κάποιος σβήνει τους όρους με γόμα, λίγο-λίγο τη φορά.
Σικάγο, 1886. Η πόλη μύριζε σίδερο, καπνό και … ανυπακοή.
Η Haymarket Affair δεν ήταν απλό «επεισόδιο». Ήταν ρήγμα. Μια ρωγμή στην ιδέα ότι ο άνθρωπος είναι προέκταση της μηχανής. Εκεί, ανάμεσα σε φωνές και σφαίρες, γράφτηκε κάτι πολύ δυνατό, όπως όλα τα αυτονόητα:
ο χρόνος ανήκει και σε αυτόν που τον ζει.
8 ώρες δουλειά.
8 ώρες ύπνος.
8 ώρες για να θυμάσαι ότι είσαι άνθρωπος και όχι εργαλείο που αναπνέει.
Και για λίγο πέτυχε. Μπήκε μια τάξη στο χάος, ένα όριο στην απληστία.
Μετά πέρασαν τα χρόνια και τα δικαιώματα, άρχισαν να ξεθωριάζουν. Αρχίσαμε να τα παραβιάζουμε. Χωρίς βία και φωνές, απλώς χρησιμοποιώντας κομψές λέξεις.
«Παραγωγικότητα»
«Ανταγωνιστικότητα»
Λέξεις που αν τις αφήσεις λίγο παραπάνω πάνω σου, αρχίζουν να σε τραβάνε από τα άκρα σαν λάστιχο. Λίγο πιο ελαστικό ωράριο, λίγο λιγότερη ασφάλεια, λίγο περισσότερη "ευελιξία" (άλλη μια όμορφη λέξη (που μυρίζει απλήρωτες υπερωρίες). Και κάπως έτσι, το 8ωρο και τα εργασιακά δικαιώματα έγιναν concept.
Ρομαντικό. Σχεδόν vintage. Σαν να μιλάς για γράμματα γραμμένα με πένα ή για ύπνο συνεχόμενο, χωρίς ειδοποιήσεις.
Και ξαφνικά, το παρελθόν που φαινόταν ξεπερασμένο, δεδομένο, αρχίζει να πλησιάζει πάλι σαν παλιά φωτογραφία που ζωντανεύει.
Η Εργατική Πρωτομαγιά σήμερα;
Μια ήσυχη μέρα. Λίγο κόκκινο. Λίγη ανάμνηση, υπενθύμιση. Όχι μόνο του τι κερδήθηκε, αλλά του πόσο εύκολα θεωρούμε κάτι «κεκτημένο» μέχρι να πάψει να είναι. Τιμάμε μια νίκη που σιγά σιγά αναιρούμε. Κερδίσαμε χρόνο για να ζούμε και τον ανταλλάσουμε ξανά, κομμάτι-κομμάτι, για να «προλαβαίνουμε».Ίσως, όμως, να μην είναι μονόδρομος. Το λάστιχο όσο τραβιέται, τόσο μαζεύει δύναμη... Αλλά για να την εξαπολύσει, πρέπει κάποιος να το αφήσει.
Και εδώ είναι το πρόβλημα: δεν το αφήνουμε. Το κρατάμε χαλαρά, σχεδόν νωχελικά, με το ένα χέρι, ενώ με το άλλο σκρολάρουμε.
Έχουμε γίνει θεατές της ίδιας μας της φθοράς.
Αντί για δρόμους, έχουμε timelines.
Αντί για φωνές, έχουμε σχόλια.
Αντί για σύγκρουση, έχουμε reactions.
Επαναστάτες του καναπέ, με WiFi και άποψη.
Ξεσπάμε σε threads, κάνουμε share την αγανάκτηση, τη διπλώνουμε προσεκτικά και τη βάζουμε δίπλα από τις ειδοποιήσεις.
Και μετά … τίποτα.
Σαν να περιμένουμε τα δικαιώματα να επιστρέψουν μόνα τους, επειδή τα νοσταλγήσαμε αρκετά. Αλλά η πραγματικότητα δε συγκινείται από νοσταλγία.
Ούτε αλλάζει με hashtags.
Και κάπως έτσι, ενώ κάποτε άνθρωποι πέθαιναν για το 8ωρο, σήμερα εμείς απλά, λουφάρουμε λίγο στη βάρδια. Η ιστορία κάνει κύκλους. Και κάθε φορά που γυρίζει, μας βρίσκει λίγο πιο κουρασμένους, αλλά λιγότερο θυμωμένους. Και αυτό είναι το πιο επικίνδυνο απ’ όλα.
🖤 zerofack$: Κάναμε την επανάσταση story και μετά απορούμε γιατί εξαφανίζεται. Τα stories όμως είναι ορατά για 24 ώρες μόνο.
Comments
Post a Comment