Εγχειρίδιο Επιβίωσης Overthinking
(ή αλλιώς: πώς να επιβιώσεις όταν το μυαλό γράφει fan fiction χωρίς την άδειά σου)
Υπάρχει μια ιδιαίτερη κατηγορία ανθρώπων που δε χρειάζεται Netflix.
Το έχουν ήδη μέσα στο κεφάλι τους:
- σενάρια
- εναλλακτικά σενάρια
- και ένα director’s cut με σχόλια αυτοκριτικής
Το "σκέφτομαι πολύ" είναι μια υπεραπλουστευμένη μετάφραση για το overthinking. Το overthinking είναι πολύπλοκος και ιδιαίτερα δημιουργικός μηχανισμός επεξεργασίας της πραγματικότητας. Είναι όταν το μυαλό παίρνει μια απλή στιγμή, λέξη, βλέμμα και τη μετατρέπει σε ολόκληρο σύμπαν με χρονική σειρά, flashbacks, παράλληλα σύμπαντα και καταστροφικό φινάλε.
Και το χειρότερο; Ξεκινάει την παραγωγή και προβολή χωρίς να ρωτήσει.
Κεφάλαιο 1: Σενάρια που δε συνέβησαν ποτέ
Κάποιος δεν απάντησε σε μήνυμα.
Το φυσιολογικό:
"Ίσως είναι απασχολημένος."
Overthinker:
- κάτι έκανα
- το κατάλαβε
- τώρα με αποφεύγει
- όλοι το ξέρουν ήδη
- σύντομα θα βρεθώ κατηγορούμενος και θα χρειαστεί να εξηγήσω την ύπαρξή μου
Το overthinking έχει ένα ταλέντο:
παίρνει το άγνωστο και το γεμίζει με το χειρότερο δυνατό σενάριο, γιατί το κενό είναι πιο τρομακτικό από την καταστροφή.
Οπότε δημιουργούμε γεγονότα χωρίς να έχουν συμβεί, σαν να ζούμε σε προσομοίωση, αλλά το glitch είμαστε εμείς οι ίδιοι.
Κεφάλαιο 2: Mental loops (ή το replay που δε χρησιμεύει σε τίποτα)
Ξέρεις αυτό το πράγμα που λες κάτι και μετά το σκέφτεσαι για 6 ώρες (μέρες, μήνες);
Replay:
"Μήπως ακούστηκα περίεργος;"
Replay x10:
"Γιατί το είπα έτσι;"
Replay x100:
"Τώρα θα μου έχουν θυμώσει όλοι."
Και το loop συνεχίζεται γιατί έχει μια ψευδαίσθηση ελέγχου:
"αν το αναλύσω αρκετά, ίσως διορθωθεί".
Μεταξύ μας... δε διορθώνεται κάτι, απλώς κουράζει.
Κεφάλαιο 3: Το πρόβλημα δεν είναι ότι σκεφτόμαστε
Είναι ότι πιστεύουμε κάθε σκέψη
Αυτό είναι το σημείο που αλλάζει το παιχνίδι.
Δεν είμαστε οι σκέψεις μας.
Είμαστε ο παρατηρητής.
Το overthinking μας πείθει ότι κάθε σκέψη είναι:
- σημαντική
- επείγουσα
- και πιθανότατα αληθινή
Δεν είναι.
Είναι απλώς… παραγωγή περιεχομένου από έναν εγκέφαλο που βαριέται ή φοβάται την αβεβαιότητα.
Κεφάλαιο 4: Πώς να "βγεις από το κεφάλι σου" (χωρίς να φύγεις για βουνό)
Δε θα πω "σκέψου θετικά".
Αυτό είναι σαν να λες στην καταιγίδα "χαλάρωσε λίγο".
Μπορεί να γίνει κάτι πιο χρήσιμο:
1. Δώσε όνομα στο φαινόμενο
Όταν πιάνεις τον εαυτό σου σε αυτούς τους στροβιλισμούς, ονόμασέ το:
"Α, αυτό είναι overthinking. Δεν είναι πραγματικότητα."
Δεν το σταματάς. Σταματάς να το παίρνεις τόσο σοβαρά.
2. Βάλε χρονικό όριο στο χάος
"Θα το σκεφτώ για 10 λεπτά."
Μετά τέλος.
Αν επιστρέψει; Εννοείται θα επιστρέψει. Είναι επίμονο και καλά εκπαιδευμένο. Αλλά εσύ δεν είσαι υποχρεωμένος να του ανοίξεις την πόρτα κάθε φορά.
3. Φέρε το σώμα πίσω στο παιχνίδι
Το overthinking είναι καθαρά εγκεφαλικό σπορ.
Άρα:
- περπάτα
- πλύνε πιάτα
- βγες στον κήπο
- άγγιξε κάτι πραγματικό
Η πραγματικότητα έχει βάρος, υπόσταση.
Οι σκέψεις όχι.
4. Κόψε το σενάριο στη μέση
Ρώτα:
"Υπάρχει απόδειξη ότι αυτό που σκέφτομαι ισχύει;"
Όχι "νιώθω ότι…".
Απόδειξη.
Συνήθως δεν υπάρχει.
Και κάποτε το σενάριο θα αρχίσει να καταρρέει σαν κακό set.
Κεφάλαιο 5: Η αλήθεια που δεν είναι τόσο ωραία (αλλά είναι χρήσιμη)
Το overthinking δε θα φύγει τελείως.
Είναι μέρος του ίδιου μηχανισμού που:
- μας κάνει να προβλέπουμε
- να δημιουργούμε
- να επιβιώνουμε
Απλώς έχει ξεφύγει από το μέτρο.
Δε χρειάζεται να εξαφανιστεί, αρκεί να μην παίρνει το τιμόνι.
Τελική σημείωση επιβίωσης
Κάποιες μέρες θα κερδίζεις.
Κάποιες μέρες θα σε σέρνει σε 17 σενάρια πριν πιεις καφέ.
Δεν είναι αποτυχία.
Είναι απλώς ένα μυαλό που δουλεύει υπερωρίες χωρίς λόγο.
Και εσύ μαθαίνεις σιγά σιγά πότε να του πεις:
"Ευχαριστώ για την ανάλυση. Δε θα προχωρήσουμε, άλλο."
🖤 zerofack$: δε μας διαλύει η πραγματικότητα, αλλά οι πρόβες της 😉
Comments
Post a Comment